Evliyânın büyüklerinden olan Abdurrahman es-Sekkaf hazretleri, 1517 (h.923)'de Yemen'de vefât etti.

Bu büyük zât, bir defâ, bir yolculuğa çıkacaktı.

O ara hanımı hâmileydi.

Yanına çağırdı.

Ve bir bez verip;

"Ben yoldayken belki bir oğlumuz doğabilir. Aynı gün vefât edebilir. Eğer öyle olursa, bu bezi ona kefen yaparsınız" buyurdu.

Sonra vedâlaştı...

Ve yola çıktı...

Hakîkaten o yolculuktayken, bir erkek çocuğu oldu ve aynı gün vefât etti... Bıraktığı bezi çocuğa kefen yaptılar...

● ● ●

Bir gün sevdiklerine;

"İnsanın en büyük düşmanı, kendi nefsidir. Dînin her bir emrinde bu nefsi kırmak vardır ve nefis kırılırsa, bu hâl, o kul için hayırlı olur"