Resûlullah Efendimize "doksan bin altın" hediye gelmişti.

Hiç bekletmeden tamâmını taksîm etti Eshâba.

Az sonra biri daha geldi.

Lâkin "altın" kalmamıştı.

O gelen kişiye;

"Her neye ihtiyâcın varsa, git benim nâmıma satın al. Ben sonra öderim" buyurdular.

Bir sahâbî;

"Yâ Resûlallah! Gücünün yetmediği şeyle mükellef değilsin" diye arz etti.

Bu söz Efendimize hoş gelmedi.

Başka bir sahâbî;

"Yâ Resûlallah, sen yine ihsân et. Allah'ın mülkü vermekle azalmaz!" dedi.

Bu sözü beğendi.

Mübârek yüzü güldü.

Ve tebessüm ederek;

"Ben zâten ihsân etmekle emrolundum" buyurdular.

● ● ●

Müşriklerden birinin, Efendimizden az alacağı vardı.

Ödeme gününe henüz üç gün varken gelip dayandı kapıya!

Ve alacağını istedi.

Efendimizin yanında

Hazret-i Ömer de vardı.

Müşrik, ukalâ bir tavırla;

"Ey Abdülmuttalip oğulları! Siz borcunuzu niçin vaktinde ödemezsiniz"