Abdullah-ı Dehlevîhazretleri, çok büyük evliyâdır. Nice fâsık, günahkâr kimseler, hattâ kâfirler, onun bir teveccühüyle hidâyete kavuşurlardı.

Meselâ güzel, yakışıklıbir Hristiyan genç vardı.

Bu genç, her nasılsa bu zâtın dergâhının önünden geçerken merak edip içeri girdi...

Abdullah-ı Dehlevî hazretleri, o sırada bâzı talebesiyle sohbet ediyordu...

O da bir kenara oturup,severek sohbeti dinledi.

Hiç duymadığı şeylerdi bunlar.

Büyük zevk aldı anlatılanlardan.

Talebeler;

"Bu Hristiyanın buradane işi var ki"diyorlardı.

Büyük velî şefkatlebir "nazar" etti ona.

O anda gencin kalbinde "tatlı bir şeyler" dolaşmaya başladı. Îmân nûruyla aydınlandı o anda.

Hidâyet gelmişti.

Şehâdeti getirdi.

Ve îmânla şereflendi oracıkta.

● ● ●

Bu zât bir sohbette"Bir Müslüman, bir günah işlediğinde, pişmânlık duyarsa, bu pişmânlığı, onun için bulunmaz nîmettir"