"Ebû Bekir'in âzâtlı kölesiyim"

Bir gün Peygamber Efendimizin huzûrunda Cebrâil aleyhisselâm da vardı... Böyle zamanlarda Eshâb-ı güzîn oturmaz, ayakta dururlardı.

Yalnız bir kişi hariç... O da Hazret-i Ebû Bekir'di. O, meclise gelince otururdu.

● ● ●

Efendimiz mânevî bir âleme dalmış hâldeyken Hazret-i Cebrâil'le Hazret-i Ebû Bekir işâretleştiler.

Birbirlerine bakıştılar. Ve tebessüm ettiler.

Resûl-i Ekrem bu hâli gördü. Hâliyle dikkatini çekti.

Ve Hazret-i Cibrîl'e "Yâ kardeşim Cebrâil, Ebû Bekir'le böyle işâretleşmenizin hikmeti nedir" diye sordu.

Hazret-i Cibrîl "bir şey yok yâ Resûlallah!" dedi.

Tekrar sordular. Şöyle arz eyledi:

"Hak Sübhânehu ve teâlâ hazretleri, yeri ve göğü, 'Arş'ı ve 'Kürsî'yi, Cennet ve Cehennemi yaratmadan evvel Cebrâil adında yetmiş bin melek yarattı.

Sonra bunlara sordu: