Bir gün Peygamber Efendimizin huzûrunda Cebrâil aleyhisselâm da vardı... Böyle zamanlarda Eshâb-ı güzîn oturmaz, ayakta dururlardı.
Yalnız bir kişi hariç... O da Hazret-i Ebû Bekir'di. O, meclise gelince otururdu.
● ● ●
Efendimiz mânevî bir âleme dalmış hâldeyken Hazret-i Cebrâil'le Hazret-i Ebû Bekir işâretleştiler.
Birbirlerine bakıştılar. Ve tebessüm ettiler.
Resûl-i Ekrem bu hâli gördü. Hâliyle dikkatini çekti.
Ve Hazret-i Cibrîl'e "Yâ kardeşim Cebrâil, Ebû Bekir'le böyle işâretleşmenizin hikmeti nedir" diye sordu.
Hazret-i Cibrîl "bir şey yok yâ Resûlallah!" dedi.
Tekrar sordular. Şöyle arz eyledi:
"Hak Sübhânehu ve teâlâ hazretleri, yeri ve göğü, 'Arş'ı ve 'Kürsî'yi, Cennet ve Cehennemi yaratmadan evvel Cebrâil adında yetmiş bin melek yarattı.
Sonra bunlara sordu:

2