Ubeydullah-ı Ahrâr hazretleri çocukken, akranları gibi sokaklarda oynamıyordu.

Arkadaşları sordu:

"Sen niçin oynamıyorsun"

Cevâbında;

"Biz bu dünyâya oyun için gelmedik ki" dedi.

Gençliğinde Hire'ye gitmişti.

Orada, "Yâkub-i Çerhî" adını işitti birinden.

Görmeden sevdi onu.

O sevgiyle yandı, tutuştu.

Ve görmek için çıktı evden...

Huzûruna girince, Onu çok sevdi.

Ondan çok iltifat gördü.

Kalbinden; "İşte aradığım zât" dedi.

Yâkub-i Çerhî hazretleri de onu çok sevdi.

Ve fark etti kalbindeki cevheri.

Ona, Behâeddîn-i Buhârî hazretlerinden bahsedip;

"İşte yolumuzun rehberi bu zâttır" dedi.

Ve elini uzatıp buyurdu ki:

"Kalk, benimle müsâfaha et!"