20 Yazı, Tâbiîn döneminden bir salih kişinin dua kabul edilişini tanıma yöntemi ve Müslüman kimliğinin temelini anlatır. Yazara göre imanın ve din yayılışının asıl aracı, gösterişli başarılardan ziyade güleryüz ve tatlı sözdür. Ancak modern dünyada kariyer ve başarı odaklılık bu basit erdemleri hala yeterli sayar mı?
Tâbiîn'in büyüklerinden olan Sâbit bin Eslem Benânî hazretleri, 737 (H.120) senesinde vefât etti.
Bu mübârek zât anlatır:
Sâlihlerden biri vardı ki;
"Rabbimin beni andığı zamânı biliyorum" dedi.
Arkadaşları sordu:
"Nasıl biliyorsun"
"Kolay" dedi.
"Nasıl kolay" dediklerinde;
"Ben Allahü teâlâyı andığım zaman O da beni anıyor. Çünkü Allahü teâlâ; (Kulum beni anınca, ben de kulumu anarım) buyuruyor" dedi.
Aradan zaman geçti...
Bir gün dostlarına;
"Ben duâ ettiğim zaman Allahü teâlânın duâmı kabûl ettiğini bilirim" dedi.
Sordular yine:
"Nasıl bilirsin"
Cevâbında;