Cebrâil aleyhisselâm, bir gün Efendimize;

"Yâ Resûlallah! Ebû Bekr benim hocamdır" dedi.

"Niçin" deyince,

Şöylece îzâh etti:

Yâ Muhammed, Hak teâlâ, Hazret-i Âdem'i yarattığı zaman, meleklere;

"Âdem'e secde ediniz!" diye emretti.

Ben düşündüm ki secde etmeyeyim.

Çünkü ben ondan kıymetliyim.

Zîrâ o, balçıktan yaratıldı.

Bense nûrdan yanatıldım...

Böyle düşünüp secde etmeyecektim.

O esnâda Ebû Bekr'in rûhu Arş-ı âlâ altında, nûrdan bir köşk içindeydi.

Köşkün kapısı açıldı, Ebû Bekr'in rûhu çıktı.

Ve bana hitap edip;

"Yâ Cebrâil, hemen secde eyle. Sakın karşı çıkma!" dedi.

Arkama da üç kere vurdu!

Derhâl secde ettim...

Kalbimden kibir ve inat çıktı...

Benden İblîs'e geçti.

O, Âdem'e secde etmedi.

Ve ebedî tardedilip melun oldu.

Bense ebedî saâdete kavuştum...

● ● ●

Cebrâil aleyhisselâm, bunu anlattıktan sonra;