Seyyid Ebül Vefâ hazretlerinin huzûruna, zamânın Sultânı gelip;

"Bana nasîhat eder misiniz" diye ricâda bulundu...

Büyük velî cevâben;

"Ey sultân! Sen bu halkın çobanısın. Adâletle hükmedersen Allah, saltanatını uzun ömürlü kılar. Eğer zulmedersen bu mülkü senden alır!" buyurdu.

Ve şöyle devâm etti:

"Ey Emîr-el müminîn! Bir gün sen de ölür, her icraatından hesâba çekilirsin. Öyleyse hep iyilik yap ki, mahşerde iyi karşılık göresin!"

Sultân ağlamaklıydı.

Büyük velî devâm etti:

"Şunu da unutma ki, aslın, bir damla 'su'dur. Sonunda ölüp, bir avuç 'toprak' olacaksın! Şu millet senin emrin altındadır. Ama bu insanların hesâbı, senden sorulacak."

Sultân bunu duydu.

Başladı ağlamaya!

İçi yanıp bir bardak su istedi.

Getirip takdîm ettiler.

Tam suyu içecekti.

"Dur, içme!" dedi.