Bu esnada daha önce hiç yaşamadığım, kelimelerle ifadesi imkânsız olan bir şey hissettim. Bedenimi, kalbimin bir noktasından çıkan ve anlatmaktan aciz kaldığım bir dalga kapladı. Soğuk gibiydi... İrkildim... Çok duygulandım ve görünür bir rahmetin varlığını hissettim. Bu rahmet içime nüfuz ederek kaynamaya başladı... Sonra, sebebini bilmeden ağlamaya başladım... Gözyaşlarım aktıkça, rahmet ve lütuftan harika bir gücün beni kucakladığını hissettim. Günahkâr olmama rağmen, günahlarımdan veya utanç ve sevinçten dolayı ağlıyor değildim. Sanki büyük bir set açılmıştı ve içimdeki korku ve keder sel olup gidiyordu. Bu satırları yazarken kendi kendime: "Allah'ın rahmet ve mağfireti sadece günahları affetmiyor, o aynı zamanda bir şifa ve sekinedir". Uzun süre başım eğik, öylece diz üstü kaldım...

Ağlamam durunca, yaşadığım deneyi akılla