Risale-i Nur hizmetinde "Erkânlar ve sahipler ve haslar ve nâşirler ve talebeler ve taraftarlar ve kardeşler ve dostlar gibi tabakat var."1 Bu hizmette kader-i İlâhînin de muvazzaf kıldığı ancak her daim imtihanın şiddetlenmesi sırrıyla tehlike ihtimali her tabakada bulunmak kabildir.

Ancak önde ve arkada bulunanlar en şiddetli imtihanla eleklerden geçirilirler. ünkü büyük dağların karı çok olurmuş. Ayrıca büyük dağlardan düşen taşlar da büyük olur. "Hizmetin kıymeti arttıkça imtihanın da ağırlaşması" bir hakikattir. Hizmette öne çıkan veya önde görünüp sözü dinlenen, rehberlik eden, temsil makamında görünenler her daim olmuş ve olacaktır. Bunların imtihanı daha şiddetlidir. ünkü ihlâs daha çok zorlaşır; nefs-i insaniye, şöhret ve makam ister. İşte imtihanın şiddetlenmesi tam da burada başlar. Küçük bir hata, hizmetin tamamına zarar verebilir. İnsanlar önde görünene bakar ve onun hataları hizmete hamledilebilir. Bu da imtihanı şiddetlendirir. İnsanlar onlara bakarak ölçü alır; bu da mesuliyeti arttırır. Bediüzzaman'ın sıkça ikaz ettiği gibi; "Nefis daima kötü şeylere sevk eder"2 ayetinin, hem de "Senin en zararlı düşmanın, nefsindir"3 hadisinin sırrıyla "En tehlikeli düşman, insanın kendi nefsidir." Önde olmak veya görünmek bir fazilet olduğu kadar, ağır bir emanettir ve mes'uliyettir.

Arkada olanların imtihanı

Yani hizmeti uzaktan takip eden, destekleyen, bazen de eleştiren veya kırılanlar olur.

Bunların imtihanı da şiddetlidir. ünkü haset, kıyas, yanlış anlamalar devreye girebilir. Hizmeti şahıslarla karıştırma tehlikesi vardır. Küskünlük, hizmetten soğuma veya kopma riski oluşur. Bu noktada imtihan, "hizmete mi bakıyorum, yoksa insanlara mı" sorusunda düğümlenir.

Neden bu hizmette imtihan daha ağır

Risale-i Nur hizmeti, öncelikle ahirzamanda yapılan bir hizmet olduğu için imtihan ağır ve şiddetli olur. Ehl-i imanın da imanını kurtarmayı hedefleyen bir hizmet olduğu için mukavemet zorlaşır. Bu hizmet doğrudan kalpleri hedef alan bir hizmettir. Öncelik akıl, kalb ve ruhlarda iman hakikatlerinin terennüm edilmesidir. Bu da zamana ve ağır şartlara bağlıdır.

Böyle bir hizmette, elbette şeytan boş durmaz, nefis daha çok tahrik olur ve imtiyaz ister, en küçük zaaf bile büyütülür. Bu yüzden imtihan normal bir dinî hizmete göre daha hassas ve derindir.

Buradan nasıl bir ders çıkarmalıyız

Önde olanlar, "Ben değil, hakikat konuşsun" demelidir. Bir şahs-ı manevî ile meşveret ve şura temelli hizmete kuvvet vermelidir. ünkü bu hizmet ben değil, biz demeyi iktiza ediyor.