Isparta ve Denizli mahkemesi ehl-i vukufun raporunda, medâr-ı nazar olmuş ve itirâz edilmiş bir mesele:

"Risale-i Nur şakirdleri ehl-i cennet olacakları ve iman ile kabre girecekleri" cihetidir. Aşere-i mübeşşereden başka şahsıyla ve ismiyle bu fazîlete kimse yetişemez." diye bir nevi itirazına karşı deriz: Bu meselede şahıs, ismiyle tayin edilmemiş, yalnız kuvvetli işâretlerle "İhlâs içinde kulluk edenler nimetler içindedirler."1 gibi ayetlerin "iman ve amel-i sâlih sahipleri ehl-i cennettir" dedikleri misillü Risale-i Nur'un, şeytanları dahi susturan iman-ı tahkikîsini ders alan şakirdleri, iman ile kabre gireceklerine kuvvetli emârelerle hükmedilse, elbette medâr-ı itiraz olamaz."2

Asr-ı Saadette on kişi Cennet ile müjdelenmiştir. Cennet'le müjdelenen on kişi "Ebu Bekr-i Sıddık, Ömer bin Hattâb, Osman bin Affân, Ali bin Ebu Tâlib, Talha bin Ubeydullâh, Zübeyr bin Avvâm, Abdurrahman bin Avf, Sa'd bin Ebi Vakkâs, Saîd bin Zeyd, Ebu Ubeyde bin Cerrâh zikredilmiştir." Kaynaklarda bunlara "el-aşeretü'l-mübeşşere", "el-mübeşşerûn bi'l-cenne", "el-aşeretü'l-meşhûdü lehüm bi'l-cenne"3 deniyor.

Dehşetli olan ahirzaman fitnesine karşı, Cenab-ı Hakk'ın bu zamandaki lütfuna, keremine bak ki, Risale-i Nur, sadâkat ve ihlâsla kendisine bağlanan her şakirdine iman ile kabre girmeyi yani; Cenneti müjdeliyor. Onun içindir ki "İhlâslı bir dirhem amel, ihlâssız yüz batman amele müreccahtır."4 Bediüzzaman'ın ifadesiyle "En kıymetli ve en lüzûmlu esâs, ih­lâs­tır."5 İhlâs İlâhî bir sır ve nurdur.

Hz. Ali'den (ra) rivâyetle Efendimiz (asm) buyurdular ki: "Hiçbir kimse yoktur ki, ilim öğrenmek niyetiyle ayakkabısını, mestini, elbisesini giymiş olsun da, Allah onun günahlarını, evinin kapı eşiğini aşarken bağışlamış olmasın."6 Tüm ilimlerin, insanları Allah'a (cc) ulaştırması gerekir. ünkü bütün ilimlerin ulaştığı son nokta, marifetullâh olan İlâhî isimlerdir. Meselâ, Tıp ilmi 'Şâfî' ismine, mühendislik bilimleri 'Mukaddir' ismine, Matematik ilmi 'Muhsi' ismine, Felsefe 'Hakîm' ismine...

Böyle olunca da insan ilimde ilerledikçe Allah'ın (cc) o ismini daha iyi idrak etmeye, daha çok tâlim etmeye, haliyle de marifeti ve hayreti artmaya başlıyor. Böylece yaratılış gayesine muvafık hareket edip, manen terakkî ederek kâmil bir kul olma yoluna girmiş oluyor.

İlim, amel ve İhlâs...

İlim, hakikati tanımak; amel, o hakikati yaşamak; ihlâs ise bütün bunları yalnızca Allah emrettiği ve rızasını kazanmak için yapmaktır. İlim amelsiz kaldığında kuru bir bilgi, amel ihlâssız olduğunda ise şekle dönüşür. İhlâs, ilim ve ameli diri tutan ruhtur; niyeti temizler, arındırır ve maksadı berraklaştırır ve yapılan her işi ibadete çevirir.