Ruslar, aile ve kabile adlarını millet yapmayı pek severler. Biz yetmiş iki buçuk millet diyerek millet sayısını değil çokluğu ifade ederiz. Onlar kendi egemenlik alanındakileri yüzlerle sayarlar. Neredeyse her mahalleden bir millet çıkarma maharetini gösterirler. Mesela nüfusça en küçük ülkelerden birine, Kırgızistan'a gidin, "Kırgızistan'da yüz yirmi millet yaşıyor" derler. Küçücük şehirlerde de sayı yüzlü rakamlardadır. Sayının tez tez arttığını da yıllara bakarak görürsünüz.

Rusların, egemenlik kurdukları yerlerde etnik kompartımanlar yaratmaları devlet yönetmenin ana ilkelerindendir. Tek kimliğin hâkimiyetini böyle sağlarlar. Çağın millî devletlerinde birliği sağlayan tek kimlik vardır. Aslında Rusya'da da tek kimlik, Rusluk esastır. Diğerleri Ruslukla eşit değildir. Altta çekişirler.

Hani hep hatırlatıyorum ya, bazı sosyalist ve İslâmcı görünenlerin genellikle dediklerinin tersini anlayacaksınız. Acaip ve yaygın bir sahtekârlıktır. Hep aynı örneği veriyorum, barış derken savaşı kastettikleri hiç şaşmaz. İslâm da kelime manası itibariyle barış ve esenlik demektir. Bizim din kullanıcılarının hem bunu söyleyip hem de barış ve esenliği bombalamakta Elkaaide'ye, Tâlibân'a ve İşid'e ne kadar yakın durduklarını görür ve şaşarsınız.

Safiyetle duydukları gibi anlayanlar olur. Bizim sosyalistlerin ve dindarların önemli bir bölümü bu gruba girer. Sosyalistlerin, barış derken savaş kastetmeye benzer terslikleri diğer kavramlarına da yansır. Halkların kardeşliği daha temel bir kavramdır. Onda kardeşliği söyler görünür, düşmanlığı körüklerler.

Rusya'ya bakın, "halklar" diyenler böyle böler, ayırır, kavga ettirler. O kapışmayı kenardan keyifle seyrederler. Kavga edenlerden yenen de yenilen de Rusluğa sığınır. Mühendisliğin basit görünen sağlam kurgusu böyle işler. Şimdiki Rus dediğimiz nüfusun yarıdan çoğu, zorla, makam ve imkân vererek, en çok da bu ve benzeri yöntemlerle Ruslaştırılmış olanlardır. İşte size halklar.

Rus Milliyetçiliği her rejimde değişmezlerdendir. Sosyalist rejimde Rusluğun daha çok merkezde olduğunu görürsünüz. Ruslar, Rusluk etrafında birleşmeyi bölerek sağlamayı ilke edindiler. Sovyet Rusyasında Lenin'in milliyetler nazariyesi böyle işler.

Rejimin temel kavramını tekrar tekrar hatırlatmalıyım: Halklar ve halkların kardeşliği üzerinden giderler. Bu hümanist ve romantik ökseye, safiyane kolayca kapılanlar olur.

Bizde sol-sosyalist gelenekte de kullanılır. Farkı, ana ilkeyi tekrar ederek söylemem gerekecek: Sovyet Rusyası, böldüğü gruplar arasında mikro milliyetçiliği azdırır ve kavga ettirirdi. Şu etnik topluluğu diğeriyle zaman zaman boğuşturan rekabeti sık görülürdü. Fakat merkeze bağlılığında problem olmazdı. Bayrağa ve parti devletinin ilkelerine karşı saygıda kusur etmezlerdi. Yani doktrin kurgusunun vardığı her durumda Rusluk kazanırdı. Şimdi sosyalizm gitti ama bu kural gitmedi.

Dışarıya nasıl ihraç edildiğine de bakalım. İçerde kullanılan halklar tabiri ile diğer ülkelerde kullandırdıkları farklıydı. İçerde Rusluğu güçlendiren ayırımcılık, dışarda egemen güce karşı ayaklanmayı temine yarıyordu. PKK'nın, Dem'in kullandığı kavramlara bakın, aynıdır.