Cânım ülkemde zihinler gün içinde bile oradan oraya savruluyor. Tanpınar'ın mısraını değiştirerek söylersek "Herkes kendi yerinde" ve efendisinin ağzına bakar halde. Kimse kıyamet kopsa mensup olduğu cenaha toz kondurmamaya çalışıyor. Objektif bakışa, eleştiriye yer yok.

"Ya yuh ya alkış devrindeyiz" diyordum. Meğer bazı kafalar için daha feci sıfatlar kullanmak gerekecekmiş. Kesin inanç ve çıkar işgalleri gündemi de işgal etti ve aktörleri robotlaştırdı.

Aktör deyince Haluk Bilginer'in metin dışı ve memleket dışlayıcı repliğinden başlamalı. Atatürk rolü de verilen oyuncunun "Türkiye sineması" vurgusu koronun açılım versiyonuna uygun. İyi ki kendisine dil ve millet dersini hatırlatan ciddî isimler konuştu. Cevabını duymadım. Ben de belki sonra yazarım.

Hayrettin Karaman'ın başı çektiği Erdoğan'a fon komplosu vurgusu da hak duygusuna tüy diker cinstendi. İyi tarafı şu: Bu sefer "Bu kadar da olmaz" diyenlerin sesi yüksek çıktı. Fetva makamında görülen hazret bizim Karar'da da epeyce köşeyi işgal etti. Bildiğini inkârın bu derecesini lanetleyenler yanarak konuştular. Yüreğimize su serptiler.

Bununla kalır mı Fırsat bu fırsat bulanık suda balık avlayanlar meydan aldı. 7 Kasım'da Diyarbakır'da Ulusal Kürt İttifakı(Hevbendî) kuruluşunu ilan etti. Kabul ettikleri kararlar zehir zemberek ve devlete, kanuna, kurala sığmaz cinsten. Hiçbir iddiamızdan geri adım atmadık diyorlar. Ek talepler sıralıyorlar.

AMAN HA!

Açılımcılarımızın tarihe tarih uydurmalarına dayandırdıkları egemenliğe ortaklık talepleri ve mağduriyet sızlanmaları böylece ayyuka çıktı. Dediğimi iç yanıklığıyla tekrar etmeliyim: "Buradan kavga çıkar." İstenen buysa oraya doğru gidişin işaretleri bolca var. "Aman ha aman!" dediğimiz budur.

Osmanlı Türkiyesinde ayrılıkçı hareketlerin verdiği sonuç da benzer şekildeydi. Ölüm kalım mücadelesine girmemize kadar vardı. O yılları iyi bilmeden bugün olanlar anlaşılamaz. 1856 Islahat Fermanı dediğimiz açılım ayrılıkçılığı kuvvetlendirdi. Şimdiki flu çerçeve kanunun devamında farklı tavırlar geleceğini düşünmek sosyal olayların tabiatına terstir. Yaşananlar bütünüyle "Türk Meselesi"ydi.

Plan ve program yine aynı şekilde işliyor. Kimlik tartışmalarıyla kendimize güvenimiz iyice hırpalandı. Bocalıyoruz. Olmadık işlere girişiyoruz. Çözülecek sorun olmasa da "sorun" arar hale geliyoruz. Zinde güçlerin, organize hareketlerin problem yaratarak ilerlemesine çanak tutuyoruz. Durduk yere ve durmadan yaralanıyoruz. Kazananın Türkiye olmadığı gün gibiyken yine aynı senaryolarla karşılaşıyoruz.

Terörün hedefi belli. Açık açık söylüyorlar. Onun adı Kürt meselesi, şu veya bu etnik problem haline getirilirse bundan doğacak dev problemin adı Türk meselesidir.

YİNE "TÜRK MESELESİ"

Futbol karşılaşmaları yükselen tansiyonun boşaldığı yerlerdir. Süreç gibi çok yönlü açılım kararlarının sınandığı bir yerdir. Bursa'da, İstanbul'da, Trabzon'da, Diyarbakır'da hemen her stadda bu sürecin ortaya çıkardığı Türk meselesi görünür hale geldi. Terörist başına gösterilen yakınlığı vatandaş hazmedemedi. Sevr'i hatırlatan çerçeve kanundan iyi kokular almadı. Tepkisini stadyumlarda ve meydanlarda da göstermeye başladı.

Diyarbakır stadında oynanan Amed-Beşiktaş maçından itibaren yaşananlar birçok bakımdan dikkate alınacak durumları gösterdi. Bir stadda sarı torba açılması küçük bir grubun işiydi. Üzerinde konuşulmasa pek anlaşılmadan sönecek bir tepkiydi. Öyle bir büyütüldü ki bilmeyen, anlamayan kalmadı.