Türkiye uzun zamandır yalnızca ekonomik krizleri, siyasi gerilimleri ya da güvenlik meselelerini tartışmıyor. Sessiz ama çok daha derin bir dönüşümün içinden geçiyoruz: Demografik ve sosyolojik çözülme.

Doğum oranları düşüyor.

Evlilik yaşı yükseliyor.

Boşanmalar artıyor.

Tek kişilik yaşam biçimi sıradanlaşıyor.

Bir zamanlar "kalabalık aileler ülkesi" olan Türkiye, giderek yalnız bireyler toplumuna dönüşüyor.

Tam da bu nedenle son dönemde sıkça dile getirilen "Aile ve Nüfus On Yılı" vurgusu, yalnızca sosyal politika başlığı değildir. Bu mesele; Türkiye'nin kültürel devamlılığı, toplumsal hafızası ve medeniyet iddiasıyla doğrudan ilgilidir.

Çünkü mesele sadece nüfus değildir.

Mesele; aidiyetin, dayanışmanın, aile bağlarının ve insanı insan yapan manevi omurganın korunup korunamayacağıdır.

Bir zamanlar bu coğrafyada evler küçüktü ama hayat büyüktü.

Aynı sofrada üç kuşak otururdu.

Dedeler evin hafızasıydı, nineler bereketiydi.

Çocuklar avlularda büyür, komşular birbirinin kapısını çalmadan içeri girerdi.

Bugün ise evler büyüdü ama hayat küçüldü.

Rezidanslar yükseldi.

Salonlar genişledi.

Teknoloji arttı.

Ama sofralar küçüldü.

Evler sessizleşti.

İnsanlar birbirinden uzaklaştı.

Eskiden fakirlik vardı ama yalnızlık bugünkü kadar yaygın değildi.

Çünkü eski aile yapısının kusurlarına rağmen çok güçlü bir tarafı vardı: Aidiyet duygusu.

Evet...

* Mahremiyet sınırlıydı.

* Kadınların yükü ağırdı.

* Bireysel alan bugünkü kadar geniş değildi.

Ama insan kendini sahipsiz hissetmezdi.

Bir çocuk sadece anne babanın değil;

halenin, teyzenin, amcanın, dedenin, komşunun elinde büyürdü.

Bugün ise milyonlarca insan kalabalık şehirlerin ortasında yapayalnız yaşıyor.

Modern hayat bireyi özgürleştirdi ama aynı zamanda yalnızlaştırdı.

İşte gençlerin evlilikten uzaklaşmasının temelinde de yalnızca ekonomi yok.

Elbette yüksek kiralar, işsizlik kaygısı, düğün maliyetleri ve güvencesiz yaşam büyük etkenler.

Fakat daha derinde başka bir kırılma yaşanıyor.

Modern kültür artık aileyi değil bireysel yaşamı kutsuyor.

Fedakârlık çağ dışı görülüyor.

Sabır zayıflık sayılıyor.

Tahammül yerine vazgeçmek teşvik ediliyor.

Sosyal medya ise insanlara gerçek hayat değil, vitrini gösteriyor.

Herkes kusursuz ilişki istiyor ama kimse emek vermek istemiyor.

Bir dönem insanlar bir yastık, bir soba ve umutla yuva kurabiliyordu.

Bugün ise evlilik; kredi, tüketim ve sosyal statü baskısı altında ertelenen bir projeye dönüştü.

Benzer bir dönüşüm çocuk meselesinde de yaşanıyor.

Bugün birçok genç çift açıkça şunu söylüyor:

"Bu dünyaya çocuk getirmek istemiyoruz."

Bu cümle yalnızca ekonomik kaygıyı değil, çağın ruh halini anlatıyor.

İnsanlar artık geleceğe güven duymuyor.

Savaşlar, krizler, ahlaki çözülme, dijital yalnızlık ve gelecek korkusu; çocuk fikrini umut değil yük gibi gösteriyor.

Oysa çocuk yalnızca bireysel bir tercih değildir.

Çocuk; bir toplumun yarına bıraktığı nefes, kültürün devamı ve medeniyetin imzasıdır.

Toplumlar çocuk sesini kaybetmeye başladığında yalnızca nüfus azalmaz; hayat enerjisi de azalır.

Fakat çağımızın en dikkat çekici kırılmalarından biri başka bir yerde yaşanıyor.

İnsanlar artık aile kurma, anne-baba olma ve aidiyet ihtiyacını giderek başka alanlarda karşılamaya çalışıyor.

Özellikle büyük şehirlerde yeni bir yaşam biçimi oluşuyor:

* yalnız yaşayan bireyler,

* evlilikten uzak duran ilişkiler,

* çocuksuz hayat tercihi,

* evcil hayvan merkezli duygusal dünyalar...

Elbette bir hayvana merhamet göstermek insanlığın gereğidir.

Bir canlıya şefkat duymak vicdandır.

Ancak bugün mesele yalnızca hayvan sevgisi değil.

Modern dünyanın yalnızlaştırdığı insan, anne-babalık duygusunu giderek evcil hayvanlar üzerinden yaşamaya başlıyor.

Bugün bazı insanlar:

* anne babasını ayda bir aramıyor,

* yaşlı ailesini yalnız bırakıyor,

* çocuk sahibi olmak istemiyor...

Ama kedisine, köpeğine "oğlum", "kızım" diyerek yeni bir aidiyet alanı kuruyor.