Her şey çok güzel başlamıştı. Maçtan önce İzmir şehri, kırmızı-beyaz gül bahçesi gibiydi. Zemin halı gibi, tribünler tıklım tıklımdı. Milli Takımımız, Sergen Yalçın yönetiminde pırıl pırıl bir beyaz sayfa açmaya ve bu sayfaya bir zafer yazmaya hazırdı. Maça da çok iyi başladık. Arda Güler'in muhteşem frikik golüyle öne geçerken, o an gözlerimizin pası silinmiş; yer gök coşkumuzdan inlemişti. Sonrasında peş peşe yediğimiz iki golle mutluluğumuz kabusa dönüştü. İlk yarıda sol kanadımız hiç işlemedi. Barış Alper çok etkisizdi. Ferdi sol bekte çakılı oynadı. Sağ kanattan Oğuz Aydın ve Yunus ile etkili olmaya çalıştık. İlk yarıda Enes Ünal'ı hiç kullanamadık.
Rakip kaleye çok az şut attık. Böylesine kazanmaya mecbur olduğumuz bir maçta daha yürekli futbol; rakibi ısıran, pes etmeyen bir Milli Takım bekliyordum. Sergen hocayı kadro tercihleri ile ilgili eleştirmek en kolayı. Ama hoca daha yeni geldi ve elinde sihirli bir değnek yok. Sahaya çıkan 11'imizin, taktikten çok kısa yoldan sonuç için bam bam bam yapması gerekirdi. İkinci yarıda da millilerimiz, rakibe ve skora bir reaksiyon gösteremeyince hocamızdan iki hamle geldi. Hakan Çalhanoğlu ve Deniz Gül girdi. Bu iki değişiklik daha fazla rakip kaleye gitmemizi sağladı. Barış ile gole çok yaklaştık. Hakan Çalhanoğlu girince sahada daha diri ve güçlü durmaya başladık. Bu maça kadar savunmasında çok hata yapan, zayıf karnı defansı olan Belçika'ya baskı kuramadık.