Bugün 16 Kasım. Sezai Karakoç'un bu fânî dünyadan bekâ âlemine göçüşünün sene-i devriyesi. Bir şairin, bir düşünürün, bir medeniyet savaşçısının aramızdan ayrılışının değil; üflediği nefesin, açtığı çığırın ve ektiği tohumların hâlâ toprağın altında kıpırdadığı gün...
Anmak, burada sadece hatırlamak değil; anlamak demektir. Anlamak ise, onun açtığı uzun soluklu, diriltici yoldan yürümeyi göze almak...
Necip Fazıl olmasaydı, Sezai Karakoç olmazdı.
Bu cümle, bir mukayese değil, bir devamlılık ilanıdır.
YİTİK CENNET'İN NEFESİ...Necip Fazıl da, Sezai Karakoç da yaşadıkları zaman diliminde efsane olarak yaşadılar ama tam olarak anlaşılamadılar. İkisi de çağdaş Türk düşüncesinde ve sanatında hak ettikleri kurucu, geleneği yenileyici o büyük atılımın genç kuşaklar tarafından tam olarak anlaşılamadığı ve bayraklaştırılamadığı hüzün dolu bir hayat yaşadılar.
Oysa iki düşünür de, bizim önümüzü açacak muazzam bir anlam haritası ve yol haritası çıkarmış düşünürlerdi. Başka bir ülkede olsaydı, bu düşünürler gençliğin dilinde dolaşır dururdu.
Çağdaş Türk şiirinde geleneğin yeniden-keşfi Sezai Karakoç'la büyük bir atılıma öncülük etti. Şiirimizi Fuzûlî'ye, Şeyh Galip'e bağlayan yapı taşlarını o döşedi. Ama arkası gelmedi, ne yazık ki.
T.S. Eliot'ın İngiliz şiir geleneğini modern bir bilinçle yeniden yoğurduğu gibi, Sezai Karakoç da Divan'ın, tasavvufun, halk şiirinin damarlarını modern Türkçenin nabzına bağladı. Bu, geçmişe kaçış değildi; geçmişin içinden geleceğe uzanan bir köprüydü.
Yitik cennet, onun şiirinde nostaljik bir hayal değil, ontolojik bir arayıştı. Kaybedilmiş olanı aramak, aslında hiç kaybedilmemiş olanı hatırlamaktı. Cennet, burada sadece öte dünya değil; bu dünyada kurulabilecek hakikat düzeninin de adresiydi.
HAKİKAT MEDENİYETİ'NİN SESİ...Karakoç'un asıl büyük açılımı, "hakikat medeniyeti" fikrinde saklıdır. Modernliğin parçaladığı insanı, bölünmüş aklı ve kesik nefesli toplumu yeniden bütünleştirecek bir medeniyet tasavvuru.
İslâm medeniyetinin ve düşüncesinin bizi yepyeni ufuklara nasıl taşıyabileceğini gösteren bu ses, sadece şiirde değil, düşüncede de derin bir nefes aldırdı.
Batı'nın krizine cevap üretirken kendi geleneğinin imkânlarını seferber etti.
Hakikat, burada soyut bir kavram değil; hayatın, sanatın, siyasetin ve varoluşun ortak merkezine oturtulması gereken bir eksendi.
ÖNCÜ KUŞAKLARIN VAROLUŞ YOLCULUĞU...Şimdi, o nefesin ardından, varoluşun anlamını ve yol haritasını çıkarma zamanı gelmiştir. Diriliş tohumları ekildi; sıra, o tohumların filiz vereceği iklimi hazırlamaktadır. Bunun için medeniyet fikriyle donanmış öncü kuşakların yetiştirilmesi şart. Yeni Gazâlîler, yeni İbn Arabîler, yeni İbn Haldunlar, yeni Mimar Sinanlar yetiştirecek kuşaklar.
Bunlar sadece medeniyeti kurucu ve yaratıcı öncü isimler değil; her biri bir medeniyet tavrının, duyuşunun, bir hakikat arayışının ve bir inşa iradesinin sembolüdür.
Gazâlî'nin aklı ihya edişi, İbn Arabî'nin varlığı okuyuşu, İbn Haldun'un toplumun
ve medeniyetimizin nabzını tutuşu,
Sinan'ın taşı şiire dönüştürmesi... Hepsi, Karakoç'un açtığı çığırda yeniden anlam kazanacak olan kadim yolculuklardır.

3