Ne günlerdi o günler!

Bir bahar havası esmişti bütün ülkede ve bölgede.

"Müslümanlar iktidara gelince hepimizi kesecek, Türkiye İran olacak!" diye hayalî hayaletler gören Türkiye'nin laikleri, işi, uluslararası ölçekte en büyük sosyal teorisyenimiz Şerif Mardin'in zekice buluşuyla "mahalle baskısı" hikâyesinin icat edilmesiyle başka bir evreye girdirmişler ama bu sarkastik hayaletlerin hiçbirinin gerçek olmadığı anlaşılınca, sonunda farklı ideolojik / siyasî dünya görüşlerine mensup toplum kesimleri arasında "konsensüs" arayışları tavan yapmıştı.

1980'li, Özal'lı yıllarda başlayan farklı ideolojik kesimler arasındaki yakınlaşma Mehmet Bekaroğlu'nun öncü girişimleriyle Doğu Konferansı projesine dönüşmüş, Türkiye'nin bütün entelektüel kesimlerine mensup entelijansiyası ile İslâm dünyasının entelektüel kesimleri ve öncü isimleri Suriye'de, Mısır'da, Lübnan'da vesaire bir araya gelmeye, meselelerini uzunca bir asırlık kopuştan, uzun bir aradan sonra ilk defa müzakere etmeye, fikir teatisi yapmaya başlamıştı.

Doğu Konferansı ekibinde kimler yoktu ki

Hırant Dink'ten Hasan Cemal'e, Leyla İpekçi'den Cevat Özkaya'ya, Hakan Akbayrak'tan Can Dündar'a kadar Türkiye'nin kalburüstü bütün entelektüelleri…

O günden bugüne geçen süre zarfında nasıl da savuruldu Türkiye! FETÖ, Türkiye'nin entelijansiyasını zehirledi ve öldürdü.

Doğu Konferansı ekibi, son derece iyi niyetlerle ve kendiliğinden harekete geçmişti. Bekaroğlu'nun derdi, heyecanı, teşkilatçılığı bunda birinci derecede rol oynamıştı.

Doğu Konferansı'nı hatırlamak da nerden çıktı şimdi, diye soracaksınız, haklı olarak.

Türkiye üç kıtada atak yapmaya başladı dış politikada birkaç senede.

O yüzden hatırladım Doğu Konferansı'nı.

Bu atakların Doğu Konferansı ile doğrudan bir ilgisi yok ama o zamanlar Doğu Konferansı toplantılarında dikkat çektiğim'iz ufuklara birer birer ulaşılıyor hamdolsun.

Türkiye'nin Suriye'de, Körfez ülkelerinde ve Afrika'da, özellikle Sahra Altı Afrika ile Kuzey Afrika'da gözle görülür bir stratejik atak yapması, küçümsenmeyecek stratejik mevziler kazanması, Türkiye'nin sınırlarının, Türkiye'nin sınırlarından ibaret olmadığını, bütün bir Osmanlı coğrafyasının ve hinterlandının Türkiye'nin kültürel ve tabiî sınırları olduğunu zihnimize silinmez harflerle kazıyalım derim.

Türkiye'nin medeniyet coğrafyasındaki kültürel sınırlarının, dünya tarihinin yapıldığı merkez coğrafyası olduğunu bir kenara kaydedelim özenle.

Dün, tarih, burada, bizim medeniyet coğrafyamızda yapıldı; bugün, burada yapılmıyor ama buradan yapılıyor, yarınsa yine hem burada yapılacak hem de buradan. Bunu da özene bezene kaydedelim bir kenara.

Burası, dünyanın kalbinin attığı yer. Dünya tarihinin yapıldığı merkez coğrafya. Sadece tabiî coğrafya değil, dünya tarihin yönünü, yörüngesini ve ruhunu belirleyen merkez kültürel ve entelektüel coğrafyası dünyanın.

Burada, tevhid'in bayrağını dalgalandıran bir ruh var. Tarih boyunca Nebevî soluğun estiği, suladığı, yeşerttiği, besleyip büyüttüğü ruhun köksaldığı kutsal bir coğrafya. Tarihe ruh katan, hayata anlam kazandıran bir ruh bu: İlâhî el'in beşerî olana el uzatması, kol kanat germesi. Her dem taze, her dem canlı, her dem diriltici ve her dem varedici.

Bu kutsal coğrafyada en aykırı ve ayrıksı olan bir yönelim bile o ruhtan, bu kutsal topraklarda tarih yapma iradesini diri tutan o nefesten izler taşır her dâim.

Bu coğrafyanın en uç, en aşırı yönelimlere sahip oluşumlarından biri Dürziler! Malum olduğu üzere, Dürzîler, esas itibariyle Lübnan'da, Beyrut'ta yaşıyorlar.

Suriye'de de bir Dürzî varlığı var. Suriye'deki Dürziler, diğer aykırı / heretik hareketler gibi İsrail'le İngilizler tarafından her zaman bölgenin ve ilgili ülkenin istikrarını bozmakta kullanılıyorlar. Suriye, nihayet özgürlüğüne ve tabii bağımsızlığına kavuşunca, bu süreçte, Rusya ve İran bölgeden kovulunca, İsrail, Suriye'deki Dürzileri kışkırtmış, Suriye'deki yeni yönetime rahat nefes aldırmayacağını göstermeye çalışmıştı irili ufaklı şekillerde Suriye Dürzilerini kışkırtarak.