Batılılar, dünya üzerindeki hegemonyalarını İslâm dünyasını kontrol edebiliyor olmalarına borçlular.

Sanıldığı ve iddia edildiği gibi sadece zengin doğal gaz ve petrol yataklarını kontrol etmelerine değil.

Televizyonlarda konuşan yazarlar, stratejistler, akademisyenler, Batılıların İslâm dünyasını, zengin doğal gaz ve petrol yataklarına sahip olduğu için kontrol ettiklerini söyleyip duruyorlar!

Acaba öyle mi gerçekten

Bu yaklaşım kısmen doğru.

Ama Batılıların asıl kaygıları bu değil.

Batılıların asıl kaygıları bu olmuş olsaydı, Çin'i karıştırmaya, durdurmaya çalışılırlar, bütün gayretlerini Çin'in gelişini engellemeye yoğunlaştırılardı. Çünkü Çin, bizzat Batılıların yaptıkları araştırmalara, yayınladıkları raporlara göre, önümüzdeki 25 ilâ 30 yıl içinde, ABD'nin gücünü geçecek, dünyanın en büyük maddî gücü hâline gelecek...

Atladığımız ve sor(a)madığımız yakıcı soru şu burada: Batılılar, neden, yakın gelecekte, dünyanın en büyük gücü olacak Çin'le savaşmıyorlar da, İslâm'la savaşıyorlar, İslâm dünyasını kan gölüne çevirme savaşı veriyorlar

İslâm dünyası tarihinin en zorlu dönemlerinden birini yaşarken neden İslamofobi diye bir şey geliştiriyorlar da, Sinofobi / Çinfobisi diye bir şey icat etmiyorlar

Bu soru önemli. Asıl sorulması ve izi sürülmesi gereken hayatî soru bu, oysa.

Bunun nedeni, Çin'in kapitalistleştirilmesi, Konfüçyanizmden, dolayısıyla derinlikli medeniyet tecrübesinden gelen direnç noktalarını yitirmesi, bir medeniyet iddiasının olmaması, küresel sisteme eklemlenmesi, dolayısıyla uyutulması ve yutulmasıdır.

Çin, Batı hegemonyasını tehdit etmiyor, aksine, hem iddialarını terk ediyor, hem kapitalist sisteme eklemleniyor hem de böylelikle küresel sistemi tahkim ediyor.

Özetle, Çin gelmiyor, yok olmaya geliyor...

O yüzden Çin'in kapitalistleşmesi de, Hindistan'ın kapitalistleşmesi de, Japonya'nın kapitalistleşmesi de Batılıları ürkütmüyor aksine sevindiriyor...

Çünkü Batılılar, İslâm dünyası dışındaki bütün Doğu aktörlerini, dinlerini fosilleştirerek dize getirdiklerini, direnç noktalarını kırdıklarını ama yalnızca İslâm›ı fosilleştiremediklerini, dize getiremediklerini, dolayısıyla İslâm dünyasının direnç noktalarını kıramadıklarını görüyorlar.

O yüzden Çin'i değil, İslâm dünyasını, özellikle de İslâm'ı küresel hegemonyalarının önündeki en büyük engel, en büyük tehdit olarak görüyorlar. Ve o yüzden bütün stratejilerini İslâm dünyasının yeniden toparlanmasını ve ayağa kalkmasını önlemeye, bunun için de İslâm'ı dışardan ve içerden binbir türlü projelerle, paralel dinler icat ederek dönüştürmeye hasrediyorlar.

Türkiye'deki yazar, stratejist ve akademisyenlerin televizyonlarda Batılıların İslâm dünyasına yerleşmelerini sadece bölgedeki doğal gaz ve petrol yataklarını kontrol etmek olarak açıklamaları zihinsel felçleşme hâlidir.

Üstelik de bu tür bir gerekçeyi İslâmî çevrelerin yazar ve akademisyenlerinin de mal bulmuş mağribi gibi sahiplenmeleri ve yüksek sesle dillendirmeleri oldukça düşündürücüdür.

Bir defa, bölgede yaşananların yalnızca maddî faktörlerle açıklanmasıdır bu ve yaşananları açıklama gücü kısmî ve arızîdir.