Herşeyden önce doğrudan size bir soru sorarak girmek istiyorum:

Herkes gibi siz de Mutabakat Zaptı'nın İran için bir zafer olduğunu düşündünüz mü

Büyük ihtimal 'evet'tir bu sorunun cevabı. Hatta İran'ın Trump'ı nasıl dize getirdiğini ve ABD'nin nasıl hezimete uğradığını mutlaka eş dost ortamında tartışmışsınızdır bile.

*

İran, zaptta hiçbir taviz vermemişti. Üstüne onlarca yıldır boğazını sıkan, ayaklarına pranga vuran petrol yaptırımları ABD tarafından kaldırılmış ve dondurulmuş varlıkları da serbest bırakılmak üzereydi.

Aylarca yaşanan sıkıntılardan sonra oluk oluk akmaya başlayan petrol parası, Kalibaf'ın devlet kanalındaki röportajında şu cümlelerle dile dökülmüştü.

- Petrol yaptırımları kaldırıldı ve petrolü yüzde 20 daha pahalıya satıyoruz.

- Hürmüz Boğazı, içinden geçen trafik her geçen gün azaldığında değil, arttığında değerlidir.

- Hürmüz Boğazı'nı kendimize karşı bir silaha çevirmemeliyiz.

*

Peki ne oldu da "İran kazandı" denilen mutabakat İran tarafından dinamitlendi

Mesela... Haftalardır bağıra bağıra geldiğini yazdığım sürecin ipuçlarına bakalım mı

Neler demişim mesela...

- İçimden bir ses size sözünü ettiğim "derin rejimin" bu işin suhulet içinde çözülmesine mani olacağı yönünde.

- Tıpkı 47 yıl önce olduğu gibi bugün de Kalibaf ve Arakçi, içerideki şahinleri ürkütmeden dışarıda bir uzlaşı zemini arıyorlar.

- Kameralar karşısındaki o aşırı mesafeli ve sert duruş, aslında Büyük Şeytan'a değil, her an arkalarından hançerlemeye hazır bekleyen kendi iç kamuoylarına yönelik bir savunma kalkanı.

- Sistem öyle bir sistem ki... Sistemi kurtarmak için atmanız gereken adımlar dahi sistemin yarattığı radikallik ve içine kapanmacılık bir noktada "reset" tuşuna basıverip her şeyi 1979'a geri döndürüveriyor.

*

Ve evet... Kalibaf "Hürmüz'ü kendimize karşı silaha dönüştürmeyelim" dedikten birkaç dakika sonra ekrandan apar topar indirilirken bu noktaya geleceğimiz kesin gibiydi.

Hürmüz'den akan milyarlarca dolar değil, İran halkının refahı değil, yeniden savaş seçildi.

Sistem, yeniden "reset" tuşuna bastı bir kez daha.

Pezeşkiyan, Kalibaf ve Arakçi üçlüsünün Hamaney'in cenazesinde saldırıya uğraması da tesadüf değil.

*

Bu Mutabakat Zaptı ve barış için Kalibaf da Arakçi de istikballerini ortaya koydu.

Fakat sistem öyle bir sistem ki...

Barış, uzlaşma, dünya ile entegrasyon ve dünyaya açılım; doğrudan sistemin ta kendisine aykırı şeyler.

Sistem, halkı değil kendisini korumaya aldı ve "yeniden savaş" dedi.

Bundan sonra korkum... Hem bölge, hem dünya hem de bu süreç için kendini ortaya atanlaradır.

Düne kadar "İran" kazanmıştı.

Bugünden itibaren ise "sistem" kazandı.

KABULLENME
YAS tutmanın 6 evresi vardır.

Bunlar şöyle tanımlanır:

- İnkâr

- Öfke

- Pazarlık

- Depresyon

- Kabullenme

- Anlam bulma

Geçen gün Washington'daki Yunan meslektaşım Lena Argiri'nin Kathimerini'deki F-35 analizini okudum.

Kendisi sağlam Yunan milliyetçisidir. Türkiye aleyhine bayağı mesai harcamıştır.

Aleyhimize gerçekleştirilen her kampanyanın medya mensubu olarak bizzat tam ortasındadır.

Lena Hanım'ın son yazısında 5'inci evrede olduklarını saptadım.

Nasıl mı

*

Şöyle diyordu Lena Hanım:

- Beyaz Saray'ın Kongre onayına ihtiyaç duymadan CAATSA'yı tek taraflı olarak kaldırabileceği hatırlatılmalıdır.

- F-35 konusunda Türkiye S-400'leri üçüncü bir ülkeye devrederse hukuki durum esasen değişir ve yasal gerekçe ortadan kalkar.

- Kongre'nin gücünün olası bir satışı engelleyecek kesin bir engel olarak öne sürülmesi, Washington'daki siyasi gerçekliğin oldukça safça bir okunmasını yansıtmaktadır.

- Kongre elbette bu süreci durdurmaya çalışacak kurumsal kapasiteye sahiptir. Ancak mevcut konjonktürde bunu yapacak