Yedek kulübesinin aynası

Hazırlık maçları skor tabelasına değil, teknik direktörün zihnindeki boşluklara yazılır. Trabzonspor'un milli arada Rusya'ya giderken valizine koyduğu tek şey de buydu: Eksiklerin gölgesinde, "kim ne kadar hazır" sorusunun cevabını aramak. Karşıda Wendel'li, Nino'lu, Luiz Henrique'li neredeyse tam kadro bir Zenit; Bordo-Mavililerde ise A takımdan sadece yedi isim ve yanlarına eklemlenmiş dört U19 genci vardı. Dolayısıyla Gazprom Arena'daki 3-0'lık yenilgiyi bir oyun planı üzerinden okumak gerçekçi olmaz. Zira sahada bir taktik savaşından ziyade, bariz bir kalite farkı izledik. Perdeyi açan ismin, sezon başında Rus ekibine gönderilen Felipe Augusto olması ve golüne sevinmemesi ise futbolun o bilindik nostaljik cilvesiydi. Asıl mesele, Thomas Reis'in "Olmayan her oyuncu, oynayacak olan için bir şanstır" felsefesinin sahada karşılık bulup bulmadığıydı. Ne yazık ki A takım rotasyonundaki isimler bu sınavı çok iyi veremedi. Özellikle savunmanın hamle zamanlamaları ve ağır kalan reaksiyonları, savunma güvenliği adına yine alarm verdi. Sorumluluk alan, "Ben bu formayı istiyorum" diye haykıran tek bir tecrübeli ayak bile çıkmadı. Gençlere gelince... Emir, Murat, Yiğithan ve Ahmet Cemil için bu 90 dakika bir sonuç değil, büyük bir davetiye! Ahmet Cemil'in direkten dönen o nefis şutu ve dik duruşu her şeyi özetliyor: Bu kapı ardına kadar açık! Hakan, Barış, Ferhat, Esad ve Oğuzhan hepsi bir umut hepsi bir ışık. Reis, gençlerin gözündeki o ışığı bekleyen, hazır olanı hiç düşünmeden sahaya atacak cesarette bir hoca. Bazen en acı reçeteler, en doğru teşhisi koydurur. Reis bu 90 dakikada kiminle yola devam edeceğini değil ama kimlere daha çok fırın ekmek gerektiğini net biçimde gördü.