Sevgili Anacığım,

'Anneler Günü' diye bir gün yok elbette, bilmez olur muyum

Evladına ömrünü veren anneye sadece bir gün mü layık görülür anlamadım ki!

Ben çocukken 'Anneler Günü' var mıydı bilmiyorum annem.

Yoktu galiba!

Hatırlamıyorum.

1950'lerin ikinci yarısında

60'larda

Belki 70'lerde varsa bile ben o zamanlar kendi derdime düşmüş, ayakta durabilme mücadelesi verirken, 'Oğlum okuyacak adam olacak!' diye 50 lira para verip, beni İstanbul'a göndermiştin tek başıma.

Sen ise o küçücük kasabada, babamla bir başınıza kalmıştınız.

Hani, benim İstanbul'a gelişimin sanırım bir yıl sonrasındaydı babamla İstanbul'a gelmiştiniz. İşte senin geldiğin o gün var ya, benim 'Anneler Günü'mdü annem.

Çünkü o gün, yeniden sana kavuşmuştum.

Beni anlayan

Ruhumu bilen

"Deli oğlan" diyerek, gönlümü okşayan

Şakalarıma katlanan

Üzüntülerimde:

"Heç bi dağın başında gar galmaz oğul, üzülme!" diyerek, bana kendi dilinle teselli veren sana kavuşmuştum o gün annem.

Sabrın gücü ve etkisini en çok da benimle sen paylaşıyordun ya, meğer ne kadar da haklıymışsın be annem.

Meğer adı 'Sabır' olan, ne de güzel bir hediye bulup vermiştin bana.

İnan bana anacığım, o senin verdiğin 'Sabır' hediyen, o kadar çok işime yaradı ki belki de en çok da onun faydasını gördüm ben.

İstanbul'da ayakta kalma mücadelesi veren oğlunun, okuma-yazma bilmeyen anası olarak, ona dünyanın kaç bucak olduğunu öyle güzel anlatıyordun ki işte kaç bucak olduğunu bilmediği dünyası olan İstanbul'da senin oğlun, -çok çalışarak ve çok sabrederek- ayakta kalabilmeyi öğrendi annem!

Ve sen, İstanbul'a geldiğin günden gidene kadar beni hep sahiplenmiştin

Umudum olmuştun benim

Benim gözlerimin içine bakarak:

"Sen bu zamana kadar neleri başarmadın, nelerin üstesinden gelmedin ki bunun üstesinden gelmeyesin hey oğul." diyerek çalışma azmini

Hayata karşı nasıl direnileceğini, okuma yazma bilmeyen anam olarak, benim fark edemediğim içimdeki o cevheri nasıl da bulup açığa çıkartmıştın.

Ben de seni hep dinlerdim be annem!

Ve bir annenin, evlat için ne kadar kıymetli ve önemli olduğunu tam anlamaya başlamıştım ki göçüp gittin be annem!