Hataylıların haklı olarak dün (03.08.2024) yaptıkları miting, bir an için Orhan Veli Kanık'ın "Anlatamıyorum" şiirindeki dizelerini hatırlattı bana.

O dizelerinde:

"Anlatamıyorum

Ağlasam sesimi duyar mısın, mısralarımda

Dokunabilir misiniz gözyaşlarıma ellerinizle

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel

Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu

bu derde düşmeden önce

Bir yer var, biliyorum

Her şeyi söylemek mümkün

Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum

Anlatamıyorum." demiş şiirinde Orhan Veli.

Oysa bu şiir bir anlamda Hataylıların içinde yaşadığı durumu anlatırken, sanki hükûmet Hataylılara kulaklarını kapatmış gibi görünüyor.

Duyuyorlar, ama duymak istemiyorlarmış gibi.

Hatay'a önce deprem yaptı yapacağını, sonrasında hükûmet bir türlü yapmıyor, yapacağını.

Oysa Hatay'da insanlar barınamıyorlar

Şiirlerin mısralarında, sayfalar dolusu satırlarda dertlerini anlattılar da

Yüzlerce, belki binlerce fotoğraflarda gözyaşları akıttılar da bir türlü dokunulamadı o fotoğraf karelerindeki Hataylıların gözyaşlarına.

Hatay, şarkılar söyledi dertlerini anlatmak için

Şiirler yazdı

Resimler yaptı çocuklar, içinde bulundukları acı ve çaresiz durumu yansıtan

Belki birileri etkilenir, diye

Belki de bir dışa vurumun yansımasının ne kadar acı bir şey olduğunu göstermek için ya, gelin görün ki yine de gören göz onları görmedi işte.

Yaşamın ne kadar güzel

Eskiden olduğu gibi ne kadar mutlu olduğunu:

Seslerle

Görsellerle

Müzikle

Ve içinde bulundukları durumun anlatılabilmesi için ne kadar araç varsa hepsini de kullanmaya çalıştılar da bir türlü duyuramadılar seslerini bu mitingi yapana dek!

Belki de Orhan Veli'nin dediği gibi Hataylılar da sahiden bilmiyorlardı:

Kelimelerin bu kadar kifayetsiz olduğunu

bu derde düşmeden önce