Ferencvaros karşısındaki problem Budapeşte'de değil Trabzon'daki ilk maçta başladı. Trabzonspor topa sahip oluyor fakat merkezden rakibini delemiyor. Orta saha top dolaştırıyor fakat üretemiyor.

Rakibin iki hattı arasına giremeyince hücum kenarlara sürükleniyor. Ardından çözüm Salah'ın adam eksiltmesine, Muçi'nin bireysel yaratıcılığına ya da Onuachu'ya gönderilecek toplara kalıyor. Bu durum Avrupa futbolunda sürdürülebilir bir hücum planı olabilir mi, Allah aşkına!

Trabzonspor yoluna Konferans Ligi'nde devam edecek. Bu yüzden Ferencvaros eşleşmesi bir felaket hikâyesine çevrilmemeli ama çok sert bir kadro raporu olarak masaya konulmalı. Trabzonspor yönetiminin ve Fatih Tekke'nin önünde artık bazı kararlar var. Üstelik bu kararların duygusal tarafı bulunmuyor.

Onuachu'nun geçen sezonki fiziksel hakimiyetinden ve oyun içindeki ağırlığından ciddi biçimde uzaklaştığı görülüyor. Ceza sahasında varlığı artık korkutucu değil. Şu anda sahada çoğu zaman kaybolan bir Onuachu izliyoruz. Savic başka bir tartışma konusu. Liderliği, karakteri ve tecrübesi tartışılmaz. Fakat Avrupa futbolunda stoperden beklenen şey artık liderlikten ibaret kalmıyor. Trabzonspor'un oynayacağı futbolun fiziksel talepleri yükseldikçe Savic meselesinin de yeniden değerlendirilmesi gerekiyor.