"5 Şubat 2023 kuzenimin doğum günüydü. Onlar, Kahramanmaraş'ın en lüks sitelerinden biri olan Ebrar Sitesi'nde oturuyorlardı. Orada kendi aramızda ufak bir kutlama planlamıştık.

Her şey çok güzel gidiyor, tüm akrabalar çok eğleniyorduk. Saatler ilerleyince ailem evimize döndü. Biz kuzenlerimle birlikte sohbeti, geleceğe yönelik hayaller kurmayı sürdürdük.

Saat 03.15 sıralarında herkes uyumaya çekildi. Dalmıştık. Ancak uykumuz fazla sürmedi. Birden korkunç bir uğultuyla uyandık. Öylesine ürkütücü bir sesti ki; hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Sarsıntıyı duyar duymaz birbirimize seslendik. Fakat korkunç uğultu nedeniyle seslerimizi duyuramadık.

Yataklarımızdan doğrulamadan bina üstümüze yıkılmıştı. Ben o an sadece bizim sitenin göçtüğünü düşündüm. Meğer tüm şehir dümdüz olmuş. Enkaz altında biri 8, diğeri 25 yaşında olan iki kuzenimle yan yanaydık. Onlar da yaşıyorlardı. Hatta zor da olsa konuşabiliyorduk. Ancak önce küçüğün, sonra da büyük kuzenimin sesleri kesildi. O anda dünyam kapkara oluverdi.

Benim tek şansım yanımdaki gardırobun bana ufacık bir yaşam üçgeni bırakmış olmasıydı. Neden sonra, kendimi zor da olsa toparlayıp, arama kurtarma ekiplerine bulduğum bir taşı atarak cevap verdim. O ekipler enkaz altından çıkıp aydınlığa kavuşmam için büyük çaba gösterdiler. Beni devamlı konuşturarak kendimden geçmemi önlediler. Fakat konuşacak mecalim kalmamıştı. "Nasılsın" dediklerinde sadece su istedim. O bir damla suyun bana sağladığı yaşama azmi sayesinde dışarı çıkabildim

Ebrar Sitesi denilen mezarlık dayımı, yengemi, canım kuzenlerimi ve sağ kolumun işlevini aldı.

6 Şubat depreminde 100'ü aşkın yakınımı kaybettim.