MİLLİYET'in sorularını yanıtlayan Özgür Özel'in dile getirdiği "CHP'nin başında dost bir yönetim olmalı" sözleri siyasette hem taktiksel bir gereklilik hem de stratejik bir iletişim hatası olarak iki farklı yönüyle yeni bir tartışma konusu oldu... Evet Özel, mevcut yönetime yönelik meşruiyet eleştirileri içeren bu ifadeyi, özellikle seçim güvenliği ve sandık organizasyonu gibi teknik konularda iki partinin, CHP ve Yeni Parti'nin ortak çalışabilmesi ihtiyacına dayandırdı. Ama o bile eğer aralarında anlaşamazlarsa ne olacak diye muhalif seçmenin kafasını karıştıran, kaygılarını tetikleyen bir durum... Dolayısıyla kullanılan dilin, söylemin siyasi sonuçları, savunulan gerekçeyle pek örtüşmüyor.. Hele de siyasette dostluk-düşmanlık olur mu, var mı düşüncesinden hareketle bu tür söylemlerin seçmen üzerinde yaratacağı pozitif ve negatif etki olasılıkları nedeniyle... Seçmen, sokaktaki insan üzerindeki etkisi ve karşılığı, sandığa nasıl yansıyacak meselesi kritik önemde yani... Muhalif seçmen açısından bakıldığında bu tür davranışları, çıkışları seviyor, destekliyor, parti Özel'in etrafında kenetleniyor denilebilir belki ama iktidar olmak için gereken yüzde 50 artı 1 oy gerçekliği dikkate alındığında düşünmeleri ya da ciddi anlamda sorgulamaları gereken kritik nokta şu aslında:

Dost-düşman ayrışımıyla sadece kendi tabanının konsolide edildiği, safların sıklaştırıldığı zaman mı yoksa uzlaşıcı ılımlı söylemlerle kucaklayıcı bir görüntü verildiğinde mi daha yüksek oy potansiyeli mümkün...

★ ★ ★

Muhalif seçmen kitlesinin beklentisi açık: İç kavgalardan uzak, iktidara karşı güçlü ve birleşik bir alternatif odak görmek istiyor. Yeni kurulan bir partinin liderinin, enerjisini ülkede iktidar olmaktan ziyade muhalefette iktidar içinharcamasından rahatsız... Siyaset bilimcilerin şu tespitleri de bunu doğrular nitelikte:

Özel'in mevcut CHP yönetimini "butlandan kök alan ve meşru olmayan" bir yapı olarak tanımlayıp sadece kendi tarif ettiği aktörleri "dost yönetim" kabul edeceğini söylemesi, muhalefet içi kavgaları derinleştirerek seçmende bir "bıkkınlık" yaratıyor. Sandığa gitme motivasyonunu olumsuz anlamda etkiliyor...

CHP ile Yeni Parti'nin seçmen tabanları sosyolojik, kültürel ve ideolojik olarak birbirine çok yakın, hatta akraba kitleler nihayetinde.. Ama liderler düzeyindeki bu "dost yönetim ya da gayrimeşru yönetim" ayrışması, sokaktaki seçmene de yansıyor. İki partinin sempatizanları sosyal medyada ve günlük hayatta birbirini "ihanetle", "iktidara çalışmakla" veya "vesayetçilikle" suçluyorlar.. Bu durumunda iktidara karşı kurulması gereken toplumsal ittifak zeminini zedelediği, tabanda çatlak yarattığı, yaratacağı aleni. Bu tür söylemlerin iktidarın muhalefete yönelik "Bunlar ülkeyi yönetemez, daha kendi içlerinde anlaşamıyorlar" argümanını seçmen gözünde güçlendireceğini kestirmek de zor değil. Muhalefetin kendi içindeki bu "dost-düşman" ifadeleri, suçlamaları kimi kamuoyu araştırmalarında iktidardan kopma eğiliminde olduğu varsayılan kararsız muhafazakar/milliyetçi seçmenin "düzen bozulmasın" diyerek yeniden kendi partisine tutunmasına neden olabilir. Bu da muhalefetin toplam oy havuzunu büyütmek yerine, mevcut oyların kendi içinde didişerek erimesine yol açan bir etki yaratmak demek elbette...