Bir anlamda Trabzonspor'un şampiyonluk yarışında olup olmama maçıydı. Dün gece tribünleriyle, saha içindeki coşkusuyla 'Evet ben bu yarışta varım' diyen bir BordoMavili ekibi, ilk yarıda net gördük. Sadece bu pozitif futbolu erken gole bağlamak haksızlık olur. Gerçekten Galatasaray Osimhen olmayınca, özellikle zorluk derecesi yüksek maçlarda sıradanlaşıyor. Galatasaray iyi bir iç saha takımı ama dış saha performansı için olumlu düşünmek, iyimserlik olur. Trabzonspor biraz şanslı ve becerikli olsa ilk yarıda skoru yükseltir, maçı cebine koyardı. Özellikle Galatasaray'ın sol kanadını Pina ve Zubkov ile deyim yerindeyse koridora çevirdiler. Burada defo tabi ki maçı bizim gibi izleyen Okan Buruk'a yazar. Hocam ilk golde olabilir, futbol daha maçın başıydı diyebilirsin ama 45 dakika sağ kanattan bu kadar rahat gelen bir Trabzonspor'a önlem almalıydın. Koskoca 45 dakikada sadece Barış Alper'in ayakta kaldığı Galatasaray, soyunma odasına bu skorla gittiyse sevinmelidir...

Fark rehavet getirmiş

İkinci yarıda Buruk, Jakobs ve Toreira'yı alıp, İlkay ile Eren hamlesini yaptı, doğru bir tercihti. Singo ile gelen beraberlik golü ve oyunda dengeyi kuran bir Galatasaray gördük. Ancak bana göre Lang'ın yerine de Sallai'yi almalıydı. Bir duran top ve yine bir kafa golünü kalesinde gören Aslan, gerçekten oyunu tutmakta zorlandı. Trabzonspor'un orta alanda baskısı ve geçiş hücumlarındaki etkisiyle yakaladıkları önemli gol pozisyonlarını çok kötü kullandılar. Gecenin özeti Fatih Tekke sahaya galibiyet 11'i sürdü, belki bu bir riskti ama kazanmak için bu riski aldı. Okan Buruk'un sahaya sürdüğü 11 kağıt üzerinde doğru ama bazı kritik isimler hocayı sahada yanılttı, hesaplarını bozdu. Görünen o ki yakalanan puan farkı Galatasaray'ı rehavete sokmuş ve güçlü rakibine kaybederken, şampiyonluk yarışına da Trabzonspor'u ortak etti bu yenilgiyle...