Uyanışlarım Hiç Bitmesin!

Gözümün açılması, meraklarımın artması, yeni şeyler öğrenmem ve dünyaya başka türlü bakmaya başlamam gibi geliyor bana uyanışlar.

Beni uyandıran o kadar çok şey yaşıyorum ki bazen kendime, çevreme ve dünyaya şaşırıyorum. Bazen mutlu olurken bazen de endişe duyuyorum.

Sınıflamak istemem ama benim uyanışlarım bazen hiç düşünmediğim, hatta denemek bile istemediğim bir şey için harekete geçtiğimde oluyor.

Bazen tesadüfen karşılaştığım insanlar, onların cesareti ve gittiğim yerler beni uyandırıyor. Bazen de bir film, başka bir gözle bakmamı sağlıyor.

Yapabileceklerimi düşünmek, yaptıklarımın etkisini artırmak ve daha fazla insanı bu yolculuğa katmak heyecan veriyor.

Yeni işler, yeni insanlarla tanışmak ve birlikte yeni şeyler yapma ihtimali, her gün yeniden uyanmam için yeterli.

Yaşanan onca olumsuzluğa, sevdiğimiz birçok insanın umutsuzluk içinde işlerini sürdürme çabasına rağmen yapılabilecek bir şeyler olduğuna inanmak ve yeni uyanışlara hazır olmak önemli.

Ne yapabileceğimizi bildiğimiz kadar, daha neler yapabileceğimizi de düşünmek gerekiyor.

Hayatta yapmam, yapamam dediğiniz işleri yapmak için kendinize ve birbirinize güvenin.

Yanınıza destek bulun. Cesur insanlarla bir arada olun, sohbetlere katılın, yeni insanlarla tanışın.

Yapamam dediğim her şeyi denedikçe aldığım ders aynı oluyor: Denemekten ve harekete geçmekten hiç korkmamak.

İlk uyanışım: Öğretmenim Nazmi Şentürk

Eskiye dönüp uyanışlarımı hatırlamaya çalıştım.

İlk hatırladığım uyanışım, ilkokul öğretmenim Nazmi Şentürk'ün bize anlattıkları, gösterdikleri ve yaşattıkları olmuştu.

Önce okul kantininin tüm işletmesini bize emanet etti. İlk para alışverişini ve ticareti belki de orada öğrendik. Üniversiteden mezun olmayı beklemedik.

Sınıfta her gün gazete okuttu. Farklı yorumları, fikirleri anlamak ve kendi düşüncelerimizi oluşturmak böyle başladı.

Okumamız için klasikler dağıttı. Tüm okulun önünde şiirler okuduk.

Tiyatrolarda başrollerde oynattı. Dördüncü sınıfta Keloğlan, beşinci sınıfta Vatandaş oyununu velilerimize ve okuldaki arkadaşlarımıza oynadık. Üstelik kostümlerimizi ailelerimiz dikti, hazırladı.

Okul, bizim için sadece okuma yazma öğrendiğimiz bir yer olmaktan çıkıp çok daha büyük bir yere dönüştü.

Sadece bizi değil, ailelerimizi de oyuna kattı. Aileleri Genco Erkal ve Ferhan Şensoy'un tiyatrolarına götürürdü. Otobüs tutar, okul müdürü de ailesiyle birlikte gelirdi.

Bize güvenen, işleri ilk emanet eden insandı. Hayatımın ilk uyanışlarından biridir.

Kapalıçarşı'da hayat boyu çırak olmayı öğrendim

Sonra Kapalıçarşı!

11–22 yaşları arasında, her yaz tatilinde harçlığımı kazandığım büyülü ortam.

Farklı şehirlerden ve ülkelerden insanları tanımak, yeni diller ve aksanlar duymak, ticareti ve alışverişi öğrenmek paha biçilemezdi.

İşletme okurken Kapalıçarşı'da öğrendiklerim, okuldaki derslerden daha anlamlı gelmişti. İş hayatına başladığımda ise birçok deneyimim vardı.

Hayat boyu çırak olma uyanışıydı.

Dediğim gibi, çok uyanışım var. Bu da en büyüklerinden biridir.

Rusya'ya gitmeyi reddettim, 12 yıl kaldım

Rusya teklifi ve reddetmem.

Yıl 2001. Efes'te kariyerime devam ediyorum. Markama ve iş arkadaşlarıma âşığım. Hep de öyle kalacağım.

Önceliğim hep iş olmuştu. Denge uyanışım ise 30'lu yaşlarımdan sonra geldi.

Çok sevdiğim bir işim var. Muhtar Kent bir gün karşıma gelip "Rusya'ya Pazarlama Müdürü ol" dedi.