Yürümeyi seviyorum. Kendimi özgür ve iyi hissettiğim, yeni fikirlerle beslendiğim ve karşıma çıkan sürprizlerle mutlu olduğum bir eylem.

Eğer şehirdeysem sevdiğim bölgeleri usanmadan ziyaret ediyorum. Geçen hafta Bomonti bölgesindeydim, bu hafta sonu ise Aksaray-Sultanahmet hattında.

Dedim ya, sürprizlerle dolu oluyor diye... Geçen hafta pazarda liseden iki arkadaşımla karşılaştım. Sarıldık, sohbet ettik. Yine iş hayatımın ilk yıllarından bir arkadaşım beni tanıdı. Kısa zamanda, görüşmediğimiz 25 yılın özetini yaptık. Sonra telefon numaralarımızı alıp mesajlaşmaya başladık.

Sokağın büyüsü başka. Sokakta hayat var.

Bu hafta sonu ise Yenikapı-Aksaray-Sultanahmet hattını yürüdük. Mezun olduğum Pertevniyal Lisesi'nin arka sokaklarındaydık. İlk hedefimiz Bulgur Palas'ta bir sergiydi. Oradan Vatan Caddesi'nin karşısına geçtik. Sokaklardaki renkliliği anlatmam mümkün değil. Her ülkeden, her dilden insanla karşılaştık. Gelen kokulara dayanamayarak bir Hint-Pakistan lokantasına girdik ve siparişimizi verdik.

Sonra Aksaray'dan yukarıya, Sultanahmet'e doğru tırmandık. Yağan yağmura rağmen önce Vezneciler'e, ardından Sultanahmet'e yürüdük. Binlerce adım, onlarca yeni keşif... Tekrar gelmemiz lazım diyerek Sirkeci'ye indik, Marmaray'a atlayıp evlerimize döndük.

"Binlerce kişinin doldurduğu koca bir meydandaki kalabalığın fotoğrafına bakıp 'oradaydım' demek, işlerin içinde herhangi biri olmak... 'Ben' demeden konuşmak gibi. İşte İFSAK'a (İstanbul Fotoğraf ve Sinema Amatörleri Derneği) üye olmak böyledir. Takip ettiğiniz izler kendi izinize benzer, gönülden akıntıya kapılmaktır. Bir işi sadece sevdiği için ve karşılıksız yapanlarla birlikte olmaktır."

Mimarisini ve kütüphanesini sevdiğim, açılışından beri düzenlenen fotoğraf sergilerini takip ettiğim Bulgur Palas'ta, İFSAK'ın 67. yılını kutlayan sergiyi gezdim.

Yukarıda yazdığım giriş cümleleri, sergi duvarındaki fotoğrafların altına yazılan ifadelerden ve İFSAK ruhunu anlatan bölümlerden alıntı.

67 yıl önce Erenköy'de altı kişi tarafından küçük bir topluluk olarak kurulan İFSAK, bugün binlerce üyesi olan; eğitimler, sergiler, geziler ve yarışmalar düzenleyen, fotoğrafçılık ve sinema alanında önemli katkılar sağlayan bir oluşum.

Hem sergideki fotoğrafları hem de her bölümdeki yazıları dikkatle takip ettim. İki kata yayılan sergide, yıllara yayılan, bazen siyah beyaz, bazen renkli; kimi zaman doğayı, kimi zaman insanı anlatan fotoğrafları inceledim. Çekildikleri yılları okudum. Kafamdan o dönemden kalan anıları geçirmeye çalıştım.

Ama en çok aklımda kalan, "Ben demeden konuşmak" ifadesi oldu.

Mesele büyüdükçe tek başına olmak yetmiyor

Aksaray'dan Sultanahmet'e yağmur altında yürürken, ben-biz ve tek başına-birlikte yapmanın yarattığı etkileri, kendi kafamda oluşan düşüncelerle birleştirmeye başladım.

İster iş hayatında ister bir meseleyi çözmek için oluşan topluluk çalışmalarında olsun, tek bir kişinin bir işi çözmekte ne kadar yetersiz kaldığını çok yaşadım.

Tek başına yetenek ve becerilerimiz günlük konuları ve küçük sorunları çözmeye yetse de iş ve mesele büyüdükçe tek başına olmak yetmiyor.

Onlarca, yüzlerce kişiyle gerçekleştirilen işlerin başarılarında "Ben de oradaydım" demek ise bambaşka bir anlam taşıyor. O sonuçtan duyulan gururu ve tatmin hissini, İFSAK örneğinde olduğu gibi, çok kişi birlikte yaşıyorsa işte o zaman gerçek sonuca ulaşılabiliyor.

İş görüşmelerinde veya CV'lerde bireysel olarak kendimizi anlatmamızı hep yadırgadım.

Toplantılarda yapılan bir işi ve sonuçlanan projeleri "ben" diye anlatan birini yükseltmeme sebebim de bu. Takımla çalışıp iyi giden işi anlatırken sürekli "ben" diyen birinin işe ve takıma olumsuz etkisini hepimiz biliriz.