Urganının hesabını veremeyen bir hamal vardı hani...

Son günlerde büyük girdaplar halinde haberini işittiğimiz fon dolandırıcılığı meselesi topluma bir zehirli ok gibi saplandı. Hukukla ve yargı yolu aracılığıyla bir an evvel hesaplaşmakla ilgili talepler, kahir ekseriyetle dile getiriliyor, lakin esas şaşkınlık, mütedeyyin kesimin asıl akıl erdiremediği yön; kula hesap veremeyenlerin acaba Allah'a nasıl hesap vereceği ile ilgilidir... Yani özellikle kul hakkı ve ahiret inancıyla ilgili ciddi manada sorgulanmaktadır bu dolandırıcılığın içinde olanlar.

Ne garip bir paradokstur ki; bu haksız kazancı planlayanlar, aynı zamanda mütedeyyin kesimin içinden makam, mevki sahibi olmuş, varlıklı kişilerdir. Yani bu tür bir dolandırıcılık düzeninin içine girmelerine de asla gerek olmayan kişilerdir. Bu düzenbazlığın içine niçin düştüler, hiç mi hesap verecekleri (hem dünyada hem ahirette) akıllarına bile gelmedi... Yazık, çok yazık..

Oysa topraktan geldik ve toprağa gidicilerdeniz hepimiz. İnsan kabrine değil makamı, malı, mülkü, ufacık bir kağıt parçasını, ucuz bir tükenmez kalemi bile götüremiyor. Bunları düşünürken Bostan ve Gülistan'dan çok düşündürücü, ibretlik bir hikayeyi sizinle paylaşmak istedim...

Efendim Doğu vilayetlerinden birisinde çok zengin bir Bey vefat etmiş. Beyin, evlatları, yeğenleri, kapıkulları, bağlıları, işçileri, rençberleri bu vefata çok üzülmüş çok ağlamışlar. Bu arada babalarının hasta yatağında sık sık tekrarladığı üzere; kabirdeki hesabın şiddetinden ve karanlığından bu Beyler beyini kurtarabilecek şeyin ne olduğunu düşünedurmuşlar...

"Kabirde ilk gecenin şiddetinden çok korkuyorum" dermiş hasta yatağında Beyler beyi...

"Aman efendim, siz namazınızı kılan, orucunu tutup Haccına gitmiş, fakiri fukarayı doyuran, garibi gurebayı kollayan bir Mü'minsiniz, sizi meleklerdir karşılayacak olanlar.." diye cevap verirmiş en ünlü hocalar...

"Kabirdeki karanlıktan çok korkarım, yok mu bunun çaresi" diye inlermiş bu sefer de Bey hazretleri...

Derken efendim, çocuklardan birisinin aklına güzel bir fikir gelmiş, diğerleriyle acele istişare etmişler, fikri pek beğenip, hemen ülkenin dört bir yanına tellallar çıkartmışlar... Tellallar şöyle ünlerlermiş:

"Ey ahali! Duyduk duymadık demeyin, Rahmet-i Rahman'a kavuşan büyüğümüz, hamiyetperver Beyimiz yarın toprağa verilecektir. Duyduk duymadık demeyin, Beyler beyimizle birlikte sadece 1 geceliğine kabirde ona yoldaş olacak kişiye mülkünün yarısı hibe edilecektir! Duyduk duymadık demeyin!"

Tabii hiç kimse bu teklife yaklaşmaz, yanaşmaz imiş... Sadece garip perperişan bir hamalcağız parmağını kaldırmış, "Efendimize ben yoldaşlık ederim, benim ismimi yazabilirsiniz Ağalar" demiş. Bunu duyan tellallar çok sevinmişler, yaka paça tuttukları gibi hamalı cenazenin başına getirmişler...

Efendim, hamalcağız için Beyler Beyi'nin hemen yanında bir kabir açılmış, geceyi burada geçireceksin demişler kendisine. Hamalın garipliğine bakınız ki, sırtında yük taşırken kullandığı yağlı urganından başka bir şeyciği yokmuş hayatta. Aman canım ne var yani, yaşadığım hayat kabirden çok mu aydınlık, bir gece yatıveririm, sabaha mal mülk sahibi olarak gezer tozarım hem, diye geçirirmiş içinden...

Tabii zengin kabridir bu, ağa, paşa, bey dendi mi, o ülkede böyle içine birkaç basamak merdivenle girilen, genişçe bir odaya benzer kabirler yapılırmış... Hamalcağız adeta özenerek bakmış, bak şu feleğin işine demiş, şu kabir kadar bile değildir benim sığındığım barakam...

Her ne ise efendim... Hem Beyler Beyini hem de yanına hamalı yatırıp çekip gitmiş kalabalık. El ayak çekildikten sonra, sessizlik çökmüş, hamalın uykusu gelir gibi olmuş, işte tam o sırada epey gürültüyle iki kişi çıkagelmiş. Hamalcağız çok şaşırmış, çok da korkmuş bu gürültüden, gök gürüldüyor sanmış, yanardağ patlıyor gibi gelmiş ona. Bu uzun boylu iki kişi, kendi aralarında konuşuyorlarmış ama sanki şimşek çakar gibiymiş her cümleleri... Sonunda bu ölmüş olan adam nasıl olsa elimizdedir, şu yanındakiyle konuşalım demişler... Hamalı dürterek, kimsin bakalım anlat, burada ne işin var diye sormuşlar... O da olanı biteni anlatmış... Şu sırtındaki nedir demişler, onunla yük taşırım, dünyadaki tek varlığım o urgandır demiş... Bu urganı nereden almıştın demişler, Ustam verdiydi demiş... Ustan nerden almıştı, kimden, niçin, para verdi mi, para verdiyse nereden kazandı da verdi, para vermediyse kim verdi niçin verdi, bu urgan hangi tarlanın kenevirinden yapıldı, keneviri toplayanlar tarlayı hak ettiğince sulamışlar mıydı, tarladaki karıncalara zarar gelmiş miydi... Sabaha kadar o yağlı urganın iplik iplik, düğüm düğüm her şeyini sorgulamışlar... Ama ne sorgulama, her sorguda içi bin bir pişmanlıkla yanıyormuş hamalın...Valla bilmiyorum dediğindeyse, bu sefer iyi düşün diyerek sıkıştırıp sağından solunda öyle bir dürtüyorlarmış ki hamal öleceğini zannediyormuş...