ABD, Rusya ve Ukrayna heyetlerinin Abu Dabi'de gerçekleştirdiği görüşmelerden kamuoyuna yansıyan en somut sonuç, esir takası meselesi oldu. Ancak görüşmelerin arka planında toprakların akıbetinin de ele alındığı biliniyor.

ABD Özel Temsilcisi Jared Kushner'in açıklamalarına göre, ilerleyen süreçte bu görüşme formatına Avrupa'nın da katılması öngörülüyor. ABD, yeni güvenlik mimarisinin oluşturulması konusunda Avrupa'yı da bir anlaşmaya zorluyor.

Rusya ise Avrupa'da kiminle muhatap olacağına ilişkin sorular yöneltiyor. Ayrıca Ukrayna'ya askerî destek veren Avrupa'nın gerçekten barışı sağlamak istediğine inanmadığını her fırsatta dile getiriyor.

Ukrayna kamuoyu ve halkı artık süreçten yorulmuş durumda. Toplumda, bir an önce ne olacaksa olsun anlayışının giderek güçlendiği görülüyor. Buna karşılık Avrupa, Ukrayna'nın direnmeye devam etmesini istiyor. Kendi ülkelerinin doğrudan savaşa girmemesi için Ukrayna'nın son insanına kadar savaşmasını teşvik ediyor.

Hangi Avrupa'dan bahsediyoruz

Rusya, böyle bir Avrupa'nın barış sürecinde yer almasına bu nedenle karşı çıkıyor. Çünkü Avrupa'nın gerçekten barış istediğine inanmıyor. Aslında haksız da sayılmaz. Karşımızda, savaş boyunca Ukrayna'ya destek vererek yaşanan kayıplara ortak olan bir Avrupa var.

Peki, Avrupa yeniden şekillenen dünya düzeninde nerede duruyor
Daha da önemlisi, hangi Avrupa'dan bahsediyoruz

Avrupa ülkelerindeki tartışmalara baktığımızda, ortak siyasi iradenin giderek çöktüğüne işaret eden sinyallerin arttığını görüyoruz. Fransa'da Marine Le Pen'in değerlendirmelerine baktığımızda bile Avrupa ittifakı adına söylem geliştiren Ursula von der Leyen ve Kaja Kallas'ın temsil yetkilerinin tartışmaya açıldığına tanıklık ediyoruz.

"Beni kim temsil ediyor"

Bu, basit bir durum tespiti değil. Polonya, İtalya ve Fransa başta olmak üzere pek çok ülkeden farklı sesler yükseliyor, çatlaklar giderek belirginleşiyor.

Avrupa'dan yükselen "Beni kim temsil ediyor" sorusu, aslında yeni dünya şekillenmesinde Avrupa'nın nasıl bir yerde duracağı ve neyi temsilen konumlanacağı sorusunu da beraberinde getiriyor. Bu sorulara cevap aranırken Rusya'nın konumu yine belirleyici bir anahtar rol üstleniyor.

Rusya'nın söylemlerini yeniden değerlendirdiğimizde, Avrupa'yı sorgulamakla kalmadığını, Avrupa'nın kendi kamuoylarında da sorgulanmasının önünü açtığını görüyoruz.

Dolayısıyla artık yalnızca Ukrayna meselesinin nasıl sonuçlanacağı sorusuna odaklanmamalıyız. Asıl üzerinde durmamız gereken, bu sürecin yeniden şekillenen dünya düzeninde neleri değiştireceğidir. Avrupa'daki siyasi söylemler, sokak hareketleri ve bunların seçimlere yansımaları, bu değerlendirmenin ne ölçüde gerçeklik taşıdığını gösteriyor.