Dehşete kapılmış bir şekilde başlıyorum cümlelerime ve "siz ne yetiştiriyorsunuz" diye haykırmak istiyorum... İki gündür yaşananlar sonrasında aklımı kaybetme noktasına gelmiş durumdayım. Dün Şanlıurfa bugün Kahramanmaraş... İki günde iki okul saldırısı... Kahramanmaraş'taki dehşet anlarını kalbim sıkışarak izledim. 14 yaşındaki ÇOCUK 5 silah ile okul basıyor, önüne geleni katlediyor. Eğitim alsın diye yavrularımızı güvenle gönderdiğimiz ikinci evlerinde yaşanıyor her şey.

"SENİN EVDE EĞİTEMEDİĞİNİ OKULDA ÖĞRETMEN NASIL EĞİTSİN"

Ailelerin çocuklarından haberi yok. Kimseye bir şey söylenmiyor, bakınız sonucu. "Başı boş çocuk sorunu var" diye boşuna demiyorum. Herkes o kadar işine gücüne kaptırmış ki kendini evlatlarından bihaber. Cebine para koymakla, karnını doyurmakla, her istediğini almakla olmuyor anne babalık.

Kimseye bir şey de söylenmiyor, Herkesin evladı "mükemmel." Sorun olduğunu kabul etmek neredeyse bir zayıflık gibi görülüyor. Oysa tam da bu inkâr, felaketlerin kapısını aralıyor. Sizin ilgilenmeyip, görmezden geldiğiniz o çocuklar başkalarının hayatlarını karartıyor. Ve bedelini masumlar ödüyor.

BİR İNSAN KENDİ EVLADINI NASIL BİLMEZ YAHU!..

Oğlumu 4 yaşından beri psikiyatriye götürüyorum, sırf dikkat dağınıklığı olduğu için. Tonla paralar ödüyorum, gece nöbetinden çıkıyorum, uyku uyumadan doktoralara gidiyorum. Hiç bir şey ondan daha önemli değil, benim görevim onu bu dünyaya en iyi şekilde hazırlamak. Bakın sırf dikkat dağınıklığı olduğu için ve asla peşini bırakmıyorum.

NE İZLİYOR, NE OYNUYOR

Alt etkenleri düşünüyorum, çocukların böyle canavarca hislere kapılma sebebi ne olabilir diye, izlediklerinin de payı olduğu aşikar. Biliyorsunuz, ulusal yayın yapan kanallardaki mafya dizileri reyting rekorları kırıyor, anne baba izlerken çocuk da bakıyor o ekrana, ister istemez özeniyor. Bilinç altına işliyor, giyimine kuşamına, saçına başına, oturup kalmasına, konuşmasına... Hele ki ergenlikte aman yarabbi. "Çocuk yoğurulmamış bir hamur nasıl şekil alırsa öyle devam eder