Çin'in binlerce yıllık köklü kültürüne, aile yapısına ve dilinin derinliklerine iniyoruz...

Çince karakterlerin dünyasına girdiğinizde, her bir çizginin arkasında 6 bin yıllık bir tarih ve hikaye yatar. Çinlilerin "Aile" anlamına gelen "Jia" (家) karakteri, bu kültürün temelini çok güzel özetler: Karakter, bir çatı (güvenli bir yer) ve onun altında bir domuz figüründen oluşur. Eski dönemlerde Çinlilerin evlerinin altında domuz beslemesi, bolluğun ve yuvanın simgesi haline gelmiştir.

Geleneksel Çin ailesi, bizim kültürümüze pek çok yönden benzeyen, ataerkil bir yapı üzerine kuruludur. Tarihsel süreçte kadının sorumluluğu ev işleriyken, erkeğin görevi eve ekonomik girdi sağlamaktı. Ancak bu kadim yapı, modern çağın getirdiği zorunluluklarla büyük bir dönüşümün eşiğine gelmiştir.

Çin denilince akla gelen en keskin toplumsal müdahale, şüphesiz tek çocuk politikasıdır. Nüfus artışını kontrol etmek amacıyla 70'li yıllarda başlatılan bu uygulama, 2016 yılında sona erse de toplumda derin izler bırakmıştır. Bu politika, Çin toplumunda "şımarık" büyüyen, tüm ailenin odağı haline gelen tek çocukların artmasına neden olmuştur.

Bu durumun en hüzünlü sonucu ise akrabalık bağlarının zayıflamasıdır. Tek çocuk olarak büyüyen bireylerin amcası, halası, teyzesi veya kuzeni yoktur; bu da paylaşmayı öğrenemeyen, daha içe kapanık ve yabancılara karşı mesafeli bir neslin doğmasına yol açmıştır.

İlginç bir istisna olarak, Çin'deki 56 farklı etnik gruptan biri olan azınlıklar (Han ırkı dışındakiler) bu kısıtlamaya tabi olmadıkları için geleneksel, kalabalık aile yapısını daha net koruyabilmişlerdir.

Batı kültüründe bireyler birer "çiçek" gibidir; bir araya gelip bir demet oluştururlar ama isimleriyle var olurlar. Çin kültüründe ise aile bir ağaç gibidir; kökler ve gövde (anne-baba) merkezdedir, dallar ve yapraklar (çocuklar ve akrabalar) ise bu merkeze bağlıdır.

Bu yapıda birine ismiyle hitap etmek büyük bir saygısızlık kabul edilir. Bunun yerine, muazzam bir hiyerarşik sıralama kullanılır: