HTTP/

Bunlardan bazıları erken ölümüyle ilgili tezat oluşturan, ne kadar hayat dolu olduğunu gösteren paylaşımlar.

Bazıları da konuşurken satır aralarına serpiştirdiği, öldükten sonra daha bir anlam kazanan, sanki "içine doğmuş" dedirtecek türden açıklamalar.

Yaklaşık 1 ay önce konuk olduğu "Bambaşka Sohbetler"de şunları söylemiş mesela:

"Ben her şeyi Allah'a emanet ediyorum. Bir kul olarak çok fazla şeyi kafaya takıyoruz. Kafaya taktığımız ve üzüldüğümüz her şey onu da incitiyor gibi geliyor bana. O bizi bir deneyime, şükretmeye ve sevgi için buraya gönderdi ya ben de artık kendimi rahat bırakıyorum. İş mi gelmedi En güzeli gelecek. Canımı sıkmaya değmedi, çünkü iş geldi, ben sadece üzüldüğümle kaldım. O süreci daha böyle çiçekleri koklayarak, teyzemi belki iki defa fazla öperek geçirebilirdim..."

Olmuyor işte, yapamıyoruz.

Zor zamanlarımızda çiçek koklamak, sevdiklerimizi öpmek falan gelmiyor içimizden.

Filmi ileri sarmak, geçsin bitsin istiyoruz.

Kıymeti sonradan anlaşılıyor ama... O noktadan sonra eyvah para etmiyor.

İyi günde marş yazmak kolay

24yıl aradan sonra Dünya Kupası'na katılan Milli Takım'a marş yazacağım diye şarkıcılar az daha birbirlerini ezecekti. En az 10-15 marşa denk geldim, kaçırdıklarım da vardır elbet.

Ama daha ilk yenilgide ses-soluk kesildi.

Arkadaş, hani iyi günde-kötü günde destekleyecektik takımımızı

O zaman sizinki Milli Takım'a destek değil, başarı olursa, o dalgadan nemalanmak niyetiymiş.

Utanmasalar, "Ben o kadar güzel marş yazdım ama takım oynayamadı" diyecekler.

Aralarından bir tek, 24 yıl önce "Bir Oluruz Yolunda"yı yazan Tarkan'ın destek açıklamasına denk geldim:

"Milli Takım'a daha ilk maçın ardından bu kadar yüklenilmesini üzüntüyle karşıladım. Daha yolun başındayken eleştiriyle motivasyonlarını kırmak yerine, 'Bir Oluruz Yolunda' dediğimiz Milli Takımımızın yolunda gerçekten bir olalım. Çünkü ihtiyaç duydukları şey yargı değil, dayanışma..."

Tam da budur bence.

Dünyanın konuştuğubungee jumping kazası

Brezilya'da bungee jumping deneyimlerken