14 Kasım 2026 tarihli Yeni Şafak gazetesinin birinci sayfasında kocaman bir manşet dikkatimi çekti:
"SUİKAST FETVASI!"
Haberde, İsrailli haham Gedalya Axelrod'un, Arap partileriyle koalisyonu destekleyen Yahudi siyasetçilerin öldürülmesini meşru gördüğü yönündeki açıklamaları aktarılıyordu.
Haberi okurken insanın kanı donuyor!
Demek ki bir din adamı, siyasi çıkarlar uğruna insanların öldürülmesini bile dinî gerekçelerle meşrulaştırmaya kalkışabiliyor.
Bu manşeti görünce nedense aklıma aynı gazetenin yıllardır köşe yazarlığını yapan ilahiyatçı Hayrettin Karaman'ın geçmişte kaleme aldığı yazılar geldi.
Ve kendi kendime sordum:
Farklı dinlere mensup bazı din adamları, siyasi iktidarların çıkarlarını korumak için birbirine benzeyen dinî yorumlara mı başvuruyor
Çünkü Karaman'ın yıllar içerisinde yaptığı ve kamuoyunda tartışmalara neden olan açıklamalarını hatırlayınca insanın aklına ister istemez bazı sorular geliyor.
Önce 19 Aralık 2013 tarihinde Yeni Şafak gazetesinde yayımlanan "Türkiye'nin dostları ve düşmanları" başlıklı yazısını hatırlayalım.
Karaman, bu yazısında AK Parti iktidarının yerine geçebilecek başka bir kadro bulunmadığını savunuyor ve Mecelle'nin 26. maddesindeki şu hükmü hatırlatıyordu:
"Zarar-ı âmmı def'içün zarar-ı hâss ihtiyâr olunur."
Yani kamuya yönelik büyük bir zararı önlemek için daha sınırlı bir zarara katlanılabileceğini ifade ediyordu.
İşte bu ifadeler, Yeni Şafak'ın manşetine taşıdığı suikast fetvasını okuyunca aklıma geldi.
Karaman, bu yazısının siyasi cinayetleri meşrulaştırdığı yönündeki yorumları daha sonra reddetti. Ancak kamu yararı ve devletin bekası gibi gerekçelerin siyasi iktidarların devamıyla ilişkilendirilmesi yine de sorgulanmalıdır.
Bir din âlimi, kamu yararını savunurken iktidarın devamını neredeyse vazgeçilmez görürse, yarın bir başkası aynı gerekçeyi daha ileri götürmeye kalkışmaz mı
Devletin bekası denildiğinde hangi zarar göze alınabilir, hangi haklardan asla vazgeçilemez Bunun sınırını kim belirleyecek
Bugün İsrail'deki hahamın açıklamasını eleştirirken bu soruları kendi ülkemizdeki dinî yorumlar için de sormamız gerekmez mi
Üstelik mesele yalnızca bu yazıdan ibaret değil!
2014 yılında yolsuzluk tartışmaları yaşanırken Hayrettin Karaman, yolsuzluk ile hırsızlığın farklı kavramlar olduğunu savunmuştu.
Elbette hukukta ve fıkıhta farklı suçların farklı tanımları vardır. Ancak milletin asıl meselesi, yolsuzluğun hangi kavrama girdiğinden çok, kamu malının hesabının sorulmasıydı.
Millet kul hakkının hesabını sorarken, bir din âliminin önceliği kavramlar arasındaki farkları anlatmak mı, yoksa haksızlığın karşısında durmak mı olmalıdır
Bir başka yazısında insanların gizli günahlarının araştırılmasının caiz olmadığını savundu. Başkaları görecek diye günahtan vazgeçmeyi de riya kapsamında değerlendirdi.
Peki, bir insanın özel hayatını araştırmakla kamu malının kötüye kullanıldığı iddialarını araştırmak aynı şey midir
Milletin emaneti söz konusu olduğunda hesap sormak da mı tecessüs sayılacaktır
Gelelim 2021 yılına...
Karaman'a atfedilen, iktidara zarar verecek doğruların söylenmesinin caiz olduğunun söylenemeyeceği yönündeki ifadeler büyük tartışma yarattı. Kendisi daha sonra iktidarın eleştirilebileceğini, ancak eleştirinin yapıcı olması gerektiğini savundu.
Ben de soruyorum:
Doğrunun ölçüsü iktidara zarar verip vermemesi midir, yoksa hak ve adalete uygun olması mıdır
Aynı yıl kur korumalı mevduat sistemi gündeme geldiğinde Karaman, devletin ödediği kur farkını faiz değil, hibe olarak değerlendirdi.
İnsan ister istemez merak ediyor:
Aynı ekonomik uygulama başka bir iktidar tarafından hayata geçirilseydi dinî değerlendirme yine aynı mı olacaktı
Gelelim son günlerde Türkiye'nin gündemini sarsan fon skandalına...
Hayrettin Karaman, 8 Kasım 2026 tarihinde yayımlanan "Fon komplosu" başlıklı yazısında da dikkat çekici değerlendirmelerde bulundu.
Fon skandalını Cumhurbaşkanı Erdoğan'ı ve iktidarı bitirmeye yönelik bir komplo olarak yorumladı. Suçun şahsiliği ilkesini hatırlatarak başkalarının suçunun Cumhurbaşkanı'na yüklenemeyeceğini savundu.
Üstelik Cumhurbaşkanı'nın olaydan haberdar olur olmaz sorumlular hakkında harekete geçtiğini ileri sürdü.
Peki, ortada böylesine büyük bir fon skandalı varken asıl mesele iktidarın zarar görüp görmemesi midir
Milletin parasını kimlerin topladığı, kimlerin bu işlemlere göz yumduğu, denetim mekanizmalarının neden işlemediği ve sorumluların kimler olduğu açıklığa kavuşturulmadan bu olay nasıl iktidara yönelik bir komplo olarak değerlendirilebilir
Elbette hiç kimse başkasının suçundan dolayı cezalandırılamaz. Ancak ceza sorumluluğunun şahsiliği başka, siyasi ve idari sorumluluğun araştırılması başka bir meseledir.

2