Konya'da gençlerle buluşan Bilal Erdoğan'ın "Geçmişte Müslümanlara soykırım yapıldı, sıkıyorsa bugün yapsınlar; yapamazlar çünkü Recep Tayyip Erdoğan var" şeklindeki sözleri ilk bakışta güçlü bir özgüven ifadesi gibi görünebilir. Ancak mesele hamasetle değil hakikatle konuşulması gereken bir meseledir. Çünkü devlet ciddiyeti sloganla değil sahadaki karşılığıyla ölçülür.

Hatta insan ister istemez şu soruyu da soruyor:

Bu sözler gerçekten sahadaki tabloyu okuyarak mı söylendi, yoksa gençlerin karşısında alkış getirecek bir cümle kurma refleksiyle mi ifade edildi

Çünkü Gazze ortadayken, Doğu Türkistan ortadayken, Arakan ortadayken "kimse artık soykırım yapamaz" demek, milletin aklıyla değil sabrıyla sınanmak anlamına gelir. Devlet ciddiyeti iddialı cümle kurmak değil, kurulan cümlenin arkasını doldurabilmektir. Aksi halde toplumda şu kanaat oluşur:

Ya millete fazla basit bir tablo anlatılıyor
ya da konuşanlar meselenin ağırlığını yeterince kavrayamıyor.

Çünkü gerçekler sloganlarla değişmez.

Bosna'da soykırım yaşandığında Müslümanlar yalnızdı; doğru. Ama bugün Gazze'de yaşananlar ortadayken "artık olmaz" demek ne kadar gerçekçi Eğer gerçekten artık "olamaz" deniyorsa, o zaman Gazze'de aylardır süren katliamları nasıl açıklayacağız Doğu Türkistan'daki sessizliği nasıl izah edeceğiz Arakan'da yakılan köyleri nereye koyacağız

Eğer artık "soykırım yapılamaz" denecek kadar güçlü bir Türkiye varsa, o zaman bu zulümler neden hâlâ devam ediyor

Bu sorunun cevabı verilmeden kurulan her cümle, ne yazık ki siyasî bir motivasyon konuşması olmaktan öteye geçmez.

Üstelik aynı günlerde gazetelerin manşetinde başka bir gerçek daha vardı:

Karadeniz'den Boğaz'a girmeye çalışan bir Türk tankeri İstanbul'a sadece 26 kilometre kala vuruldu.

Daha İstanbul'un kapısına gelmiş bir Türk gemisini koruyamayan bir güvenlik anlayışı, dünyadaki Müslümanlara artık soykırım yapılamayacağını nasıl iddia edebilir

Biz sizin yiğitliğinizi Gazze'den biliriz.
Doğu Türkistan'dan biliriz.
Arakan'dan biliriz.
Mavi Marmara'dan biliriz.

Mavi Marmara'da verilen sözler hâlâ hatırlanıyor. "One minute" çıkışı hâlâ hatırlanıyor. Ama sonuçta değişen ne oldu diye soran milyonlar var.

İsrail'le ticaret tartışmaları hâlâ gündemdeyken, Gazze yanarken Türkiye'nin caydırıcı güç olarak gösterilmesi toplumun vicdanında karşılık bulmakta zorlanıyor.

Üstelik Bosna örneği üzerinden kurulan bu söylem başka bir açıdan da problemli.

Bosna'da soykırım, Müslümanların zayıflığından değil uluslararası sistemin adaletsizliğinden gerçekleşti. Bugün de aynı sistem değişmiş değil. NATO değişmedi. BM değişmedi. Güç dengeleri değişmedi. Sadece söylemler değişti.