Dün Saadet Partisi İstanbul Milletvekilimiz Sayın Mustafa Kaya'nın kaleme aldığı "Boynu Kılıçla Kütük Arasına Sıkışan Ümmet" başlıklı yazıyı okuduğumda uzun süre düşündüm.

Gerçekten de bugün İslam dünyasının içinde bulunduğu tabloyu bundan daha çarpıcı anlatan bir benzetme yapmak kolay değildir.

Tam bu satırları düşünürken, dünyanın gözü bir kez daha İspanya'nın Kuzey Afrika'daki özerk kenti Ceuta'ya çevrildi.

Yaklaşık 50 bin insan, daha güvenli ve daha umutlu bir hayat kurabilmek için Avrupa'ya ulaşma umuduyla canını hiçe saydı. Kimileri denizi aşmaya çalıştı, kimileri sınır tellerini zorladı.

Bu görüntüler yalnızca bir göç hareketi değildir.

Bu görüntüler, ümmetin içine düştüğü çaresizliğin fotoğrafıdır.

İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:

Yaklaşık iki milyarlık nüfusa sahip İslam âlemi neden kendi evlatlarına umut olamıyor Neden insanlar doğdukları topraklarda huzur, güven ve gelecek bulamadıkları için ölüm pahasına başka ülkelere gitmeye çalışıyor

Bir tarafta Gazze...

Diğer tarafta Doğu Türkistan...

Irak...

Suriye...

Afganistan...

Libya...

Yemen...

Sudan...

Arakan...

Keşmir...

Nereye baksak savaş...

İşgal...

Terör...

İç çatışmalar...

Açlık...

Yoksulluk...

Göç...

Gözyaşı...

Milyonlarca insan ya toprağını terk etmek zorunda kalıyor ya da kendi vatanında hayatta kalma mücadelesi veriyor.

Kimi bombaların altında can veriyor.

Kimi açlıkla mücadele ediyor.

Kimi ise çocuklarını kurtarabilmek için denizlere açılıyor ya da sınır tellerine doğru ölüm yolculuğuna çıkıyor.

Oysa bu coğrafya dünyanın en büyük enerji rezervlerinin önemli bir bölümüne sahip.

Yaklaşık iki milyar Müslüman bu coğrafyada yaşıyor.

Genç nüfusu var.

Stratejik boğazlara sahip.

Dünyanın en önemli ticaret yollarının merkezinde bulunuyor.

Peki bütün bunlara rağmen neden söz sahibi olamıyor

Neden kendi evlatlarına huzur ve güven sağlayamıyor

Elbette bu tabloyu hazırlayan dış müdahaleler vardır.

Emperyalist politikalar vardır.

İşgaller vardır.

Vekâlet savaşları vardır.

Bunları inkâr etmek mümkün değildir.

Ancak bütün suçu dış güçlere yüklemek de bizi çözüme ulaştırmaz.

Çünkü acı da olsa kabul etmemiz gereken gerçekler vardır.

Bana göre İslam coğrafyasının en büyük sorunlarından biri de, birçok ülkede iktidarda bulunan yönetimlerin kendi halklarının ve ortak ümmet çıkarlarının yerine dış güçlerle uyumlu politikaları tercih etmeleridir. Böyle bir anlayış, İslam dünyasının ortak hareket etmesini zorlaştırmakta, ekonomik ve siyasi bağımsızlığını zayıflatmakta ve ortak sorunlara kalıcı çözümler üretilmesini engellemektedir.

Biz önce kendi içimizde zayıfladık.

Birlik ruhumuzu kaybettik.

Üretimden uzaklaştık.

Bilim ve teknolojide geri kaldık.

Ekonomik bağımsızlığımızı kaybettik.

Birbirimizle ticaret yapmak yerine birbirimizle rekabet ettik.

Ortak sanayi kuramadık.

Ortak teknoloji geliştiremedik.

Ortak pazar oluşturamadık.

Ortak savunma anlayışı geliştiremedik.

Sonuçta her ülke kendi başına kaldı.

Gazze bombalanırken çaresiz kaldık.

Irak işgal edilirken etkili bir ortak irade ortaya koyamadık.

Suriye yıllardır büyük acılar yaşadı.

Afganistan onlarca yıl savaşın yükünü taşıdı.

Libya parçalandı.

Yemen açlık ve iç savaşla mücadele ediyor.

Sudan'da çatışmalar sürüyor.

Doğu Türkistan'dan yükselen feryatlar yeterince karşılık bulamıyor.

Ceuta'da insanlar umut uğruna ölümü göze alıyor.

Bütün bunlar bize tek bir gerçeği gösteriyor:

Ümmet sadece güvenlik krizi yaşamıyor.

Ümmet aynı zamanda birlik, ekonomi, teknoloji ve liderlik krizi yaşıyor.

Peki çözüm nedir

Sadece kınama mesajları yayımlamak mı

Sadece sert açıklamalar yapmak mı

Sadece meydanlarda slogan atmak mı

Hayır...

Bugün ümmetin ihtiyacı hamaset değil, güçlü bir medeniyet vizyonudur.

Tam da burada merhum Prof. Dr. Necmettin Erbakan Hocamızın yıllar önce yaptığı uyarılar aklıma geliyor.

Erbakan Hocamız yalnızca kendi döneminin siyasetini yapan bir lider değildi.

O, ufkun ötesini görebilen büyük bir devlet adamıydı.

Bugün yaşadığımız bu büyük krizleri yıllar öncesinden görmüş ve ümmete bir çıkış yolu göstermişti.

Aslında Erbakan Hocamızın bütün mücadelesi, yaklaşan büyük tufana karşı sağlam bir gemi inşa etme mücadelesiydi.

O gün birçok kişi bunu tam olarak anlayamadı.

Ancak bugün Gazze'ye baktığımızda...

Irak'a baktığımızda...

Suriye'ye baktığımızda...

Afganistan'a baktığımızda...

Libya'ya baktığımızda...

Yemen'e baktığımızda...

Sudan'a baktığımızda...

Doğu Türkistan'a baktığımızda...

Ve Ceuta'da yaşanan insanlık dramını gördüğümüzde...