4 Nisan 2001...

Türkiye ağır bir ekonomik kriz yaşıyordu.

Ahmet Çakmak isimli bir esnaf, yaşadığı ekonomik sıkıntılara tepki göstermek için dönemin Başbakanı Bülent Ecevit'in önüne bir yazar kasa fırlattı.

O gün yere düşen bir yazar kasaydı.

Ama o kasa yere düştüğünde Türkiye ayağa kalktı.

Gazeteler manşetlerine taşıdı. Televizyonlar defalarca gösterdi. Tartışma programlarında günlerce konuşuldu. Siyasetçiler dönemin hükümetine yüklendi.

Bir esnafın Başbakanlığın önüne fırlattığı yazar kasa, kısa sürede 2001 ekonomik krizinin sembollerinden biri hâline geldi.

Yıllar geçti, o görüntü unutulmadı.

2001 krizi ne zaman konuşulsa o yazar kasa yeniden hatırlandı.

"Esnaf bu hâle geldi."

"Vatandaş isyan ediyor."

"Türkiye yönetilemiyor."

denildi.

Ve dönemin iktidarına bunun hesabı soruldu.

Sonra 3 Kasım 2002 seçimleri yapıldı.

AK Parti tek başına iktidara geldi.

Ve o tarihten bugüne, yaklaşık çeyrek asırdır Türkiye'de aynı siyasi iktidar var.

Başarıları kendinize yazıyorsanız, ortaya çıkan ekonomik tablonun sorumluluğunu da başkalarına yükleyemezsiniz.

Ve geldik 25 Eylül 2026'ya...

Bu defa Ankara'da Anayasa Mahkemesi önünde emekliler vardı.

Emekli memurlar, çalışan memurlara verilen seyyanen zammın kendilerine de yansıtılması talebiyle seslerini duyurmaya çalışıyordu.

O insanların arasında 60 yaşındaki emekli polis Ali Şekeroğlu da bulunuyordu.

Basına yansıyan haberlerde Şekeroğlu'nun geçinemediğini söylediği aktarılıyor.

Elinde ise insanın yüreğini sızlatan şu sözlerin yazılı olduğu bir döviz vardı:

"Para için değil, onurumuz için."

Ardından kendisini vurdu.

Hastaneye kaldırıldı.

Kurtarılamadı.

Şimdi iki tarihi yan yana koyuyorum:

4 Nisan 2001...

Bir yazar kasa.

25 Eylül 2026...

Bir insan hayatı.

O gün yere kasa düştü.

Bugün yere insan düştü.

İşte insanın yüreğini yakan fark budur.

Kasa kırılır, yenisini alırsınız.

Tamir edersiniz.

Olmadı atar, başka bir kasa koyarsınız.

Para kaybedilir, yeniden kazanılır.

Ekonomi bozulur, doğru politikalarla yeniden düzeltilebilir.

Ama insan gitti mi geri gelmez!

Giden canın yenisini alamazsınız.

Bir insan hayatının yedeği yoktur.

İşte 2001 ile 2026 arasındaki farkı bundan daha ağır hangi cümle anlatabilir

O dönem kasa fırlatıldı.

Bu dönem bir can gitti.

Fakat mesele burada da bitmiyor.

Bir başka acı karşılaştırma daha var:

Medya...

2001 yılında yazar kasa fırlatıldığında olay ülkenin gündemine oturdu.

Gazeteler yazdı. Televizyonlar gösterdi. Kameralar Ahmet Çakmak'ın peşine düştü. O görüntü tekrar tekrar yayınlandı.

Yıllar sonra bile unutulmadı.

Peki bugün

Bir emekli "Geçinemiyorum" diyor.

Emeklilerin haklarını talep ettiği bir eyleme katılıyor.

Elinde "Para için değil, onurumuz için" yazılı döviz taşıyor.

Ardından bir can gidiyor.

Olay birkaç gazete ve haber kuruluşunda yer buldu.

Fakat 2001'deki yazar kasa kadar ülkenin gündemine oturmadı.

İşte burada medyaya sormak gerekiyor:

2001'de bir yazar kasa kadar 2026'da bir insan hayatı neden gündem olamadı

O gün bir kasa yere düşünce ayağa kalkan medya, bugün bir insan yere düştüğünde neden aynı gür sesle konuşamadı

2001'de iktidarın karşısına yazar kasayı koyan kameralar bugün nerede

O gün "Vatandaş neden bu hâle geldi" diye soran gazetecilik, bugün aynı soruyu neden aynı yüksek sesle soramıyor

İnsan ister istemez düşünüyor:

İktidar korkusu mu

İktidarın tepkisini çekme endişesi mi

Reklam kaygısı mı

Ekonomik ilişkiler mi

Medyanın sahiplik yapısındaki değişim mi

Nedir

Bunun cevabını medya kuruluşlarının kendileri vermelidir.

Ancak ortaya çıkan tablo düşündürücüdür.

Bu olay karşısında medya da iktidar gibi sınıfta kaldı.

İktidar, emeklinin geçim sıkıntısına çözüm üretme konusunda eleştirilerin hedefindeyken, medyanın önemli bir bölümü de emeklinin feryadını ülkenin ana gündemine taşımakta sınıfta kaldı.