Kamuoyunda sadece vekillerin dokunulmazlığı konuşulur, oysa hakim ve savcıların, avukatların, öğretim üyelerinin ve askeri personelin de dokunulmazlık hakkı vardır ve ilgili makam izin vermeden haklarında yargılama yapılamaz.

Dokunulmazlık bir ayrıcalık değil görev gereğidir.

Milletvekilleri de onlar gibidir.

Milletvekillerinin dokunulmazlığı her türlü fikri serbestçe söyleyebilmesi için gereklidir.

Anayasayı da değiştirme yetkisine sahip olan milletvekili anayasaya aykırı da konuşabilmesi için dokunulmazlık zırhına ihtiyacı vardır.

Dolayısıyla dokunulmazlığın kürsü dokunulmazlığıyla sınırlı olması esastır.

Hangi partiye mensup olursa olsun yolsuzluğun, dolandırıcılığın, hırsızlığın, yüz kızartıcı suçların ahlaksızlığın dokunulmazlığı olmaz.

Zaten bu suçlardan herhangi birini irtikâp etmiş kimsenin aday olması da yasa gereği mümkün değildir.

Konunun tartışılan tarafı, milletvekilliği döneminde böyle bir suç ithamı varsa dokunulmazlık zırhının vekili koruyup korumayacağıdır.

Türkiye'deki uygulama böyle bir itham vuku bulursa savcının fezleke hazırlayıp TBMM'ye göndererek izin istemesi şeklindedir.

TBMM fezleke sahibinin dokunulmazlığını kaldırırsa o şahıs diğer vatandaşlar gibi yargılanır. Kaldırmazsa dosya vekilliğin bittiği tarihte devreye girer.

Yani dokunulmazlık işlenen suçu affeden bir müessese değildir.

Milletvekili işlediği suçtan dolayı yargıdan kaçamaz.

Dosyası kapanmaz ya dokunulmazlığı kaldırılınca ya da vekilliği bitince yargılanır.

Ben de vekilden hakkımda bir dava açıldı, fezleke meclise geldi, komisyona verdiğim ifadede dokunulmazlığımın kaldırılmasını istedim. Teamül, dosyaların dönem sonuna bırakılması yönünde olduğu için kaldırmadılar ama vekilliğim bitince yargılandım.

Rüşvet ve yolsuzluğun dokunulmazlık kapsamı dışına çıkarılması fikri fon yolsuzluğunun gündemde olduğu şu günlerde gayet güzel bir fikirdir, vatandaşın hoşuna gider.

Ama meclisin devre dışı bırakılması kuvvetler ayrılığı ilkesini meclis aleyhine yargı lehine bozmaz mı, meclis üzerinde yargı vesayetine yol açmaz mı

Hele de yargıya güven %20 ile %36 banında seyrederken!

Hele de yolsuzluğu sabit olan davalarda bile muhalefet 'yargı bağımsız değil' diye bağırırken vekilleri yargıyla baş başa bırakmak Türkiye'nin başını çok ağrıtır!

Benim kanaatim meclisin hangi partiye mensup olursa olsun yolsuzluğun, dolandırıcılığın, hırsızlığın, yüz kızartıcı suçların ahlaksızlığın dokunulmazlığının olmaması yönündedir.

Bu suçlar asla affedilemez, affedilmemelidir!

Ama dokunulmazlığı meclis kaldırmalıdır.

Böyle bir iddia karşısında vekili yargının önüne atmak yerine kararı yine meclis vermelidir.

Meclis içtüzüğünde bir değişiklik yaparak bu tür dosyaların bekletilmeden ilgili komisyonda değerlendirilmesini kolaylaştırmak bir çözüm olabilir.