Bugün devletimizin ortaya koyduğu irade; Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı öncülüğünde yürütülen mikrobölgeleme çalışmaları, kentsel dönüşümde sağlanan kolaylıklar, doğru zemin analizleri ve "Yarısı Bizden" gibi güçlü teşvik paketleriyle somut bir kalkana dönüşüyor. İstanbul'da 1 milyon bağımsız birimin dönüştürülmesi eşiğinin aşılması, Kocaeli Cedit'te ya da Sakarya'nın yatay mimariyle kurulan yeni yerleşimlerinde yükselen dirençli yapılar ve 6 Şubat havzasında teslim edilen yüz binlerce kalıcı konut; insanımızın bir daha o karanlık dehlizlerde çaresiz kalmaması için atılan hayati adımlardır.

Nitekim kentsel dönüşüm yalnızca harç, demir ve betondan ibaret bir mühendislik faaliyeti değildir; devletin ortaya koyduğu güçlü iradeyi, toplumun her kesiminin ahlaki ve vicdani bir bilinçle tahkim etmesi gereken müşterek bir seferberliktir. Çöken yapılar devletimizin imkânlarıyla hızla ayağa kaldırılırken; mühendisinden müteahhidine, denetçisinden mülk sahibine kadar herkese düşen vazife, zemin etüdünden imar planına kadar her aşamada meslek ahlakını ve adalet ölçüsünü rehber edinmektir. Şehri inşa etmek, insanı ve cemiyeti ihya etmekten ayrı düşünülemez. Binaların statiğini güçlendirirken, o yapıların içinde hayat bulacak aile mahremiyetini, komşuluk hukukunu ve toplumsal ruhu da aynı hassasiyetle korumak ve desteklemek durumundayız.

Fakat asıl mesele şudur: "Sesimi duyan var mı" haykırışı yalnızca yıkılan binaların altında mı yankılanır

Bugün bu sesi sadece beton bloklar için değil; sarsılan cemiyetimiz, çözülen aile yapımız ve içten içe aşınan ahlaki zeminimiz için de duymak mecburiyetindeyiz. Şehirleri mezarlığa çeviren para hırsı, malzemeden çalan sorumsuzluk ve denetimi ihmal eden anlayış ne ise; toplumsal hayatta dürüstlüğü, adaleti, merhameti ve aile kurumunu çökerten ahlaki yozlaşma da aynı görünmez fay hattının kırılmasıdır. Binaları yenilerken insan fıtratını, ahlakı ve hak bilincini ihmal edersek; sarsılmaz kolonların içine yorgun, güvensiz ve köklerinden kopmuş nesiller yerleştirmiş oluruz.