Tüm bu kriz anında bölge ülkeleri de ABD'nin güvenlik şemsiyesine iki sebepten ötürü güvenmeyeceklerini tecrübe ettiler. Birincisi; Washington'ın askeri kabiliyetlerinin yeni savaş konseptinden hızla uzaklaştığı ve yetersiz kaldığı gerçeği. İkincisi ise; mesele İsrail'in çıkarları olduğunda ABD'nin Körfez'i hiçbir ahlaki kurala bağlı hissetmeksizin bir çırpıda feda edebileceğidir.

Savaşın bölgesel denklemdeki bir diğer fiyaskosu, ABD'nin Türkiye'yi karşısına alma pahasına 'terör aparatları' üzerinden kurduğu stratejinin iflasıdır. Türkiye'nin 'terör, gün gelir kendisini besleyen eli de vurur' uyarısı haklı çıkmış; vekil örgütlere verilen silahların karaborsaya düşmesiyle, terör üzerinden kurgulanan bu proje kendi kazdığı kuyuya düşmüştür. Bu kriz aynı zamanda, ABD'nin emperyal çıkarları uğruna bölgedeki Kürtleri nasıl pervasızca ateşe attığını da kanıtlamıştır. Tam bu eşikte, Türkiye'nin bu coğrafyanın çocuklarını korumak için sergilediği duruş; kimin dost, kimin düşman olduğunu tarihe kazıyan bir turnusol kâğıdı olmuştur.

İşte tam bu noktada; kaba gücün iflas eden tahakkümüne karşı, tarihi derinliği ve sarsılmaz devlet aklıyla Türkiye; yeni bölgesel güvenlik mimarisinin ve güvenli liman arayışının yegâne alternatifi olarak bir kez daha öne çıkıyor. Bölgenin istikrarı, yabancı üslerden kadim medeniyet kodlarına geri dönecektir.