Arabayı sokağın karşı köşesine park ederken tedirgin olurum...

'Her an gelip vurabilirler'...

Endişeye rağmen başka çare kalmayınca, yakınlarda yer açılana kadar mecburen bırakıyorum.

Nihayet beklediğim oldu, korktuğum başıma geldi.

Sabah vakti baktığımda, acemi arkadaş sağa dönerken benim arabanın sol arka tekerinin üst kısmına imzasını atıp gitmiş...

İmza sağlam...

'Sağlık olsun, cana geleceğine mala gelsin' diyerek aldım müsait yere çektim.

Yağmur çamur ezilen, boyaları dökülen kaportayı enikonu paslandırdı.

Gel zaman git zaman, yolu sürekli bizim oralardan geçen arkadaşımla karşılaştık.

Selam, kelam, hal hatır ayaküstü sohbet ederken;

"Senin evin önünde, kaportası göçmüş arabanı her gördüğümde Allah'a dua ediyorum."

"Hayırdır, nasıl dua ediyorsun"

"Allahım, bana bol miktarda para verirsen, şu arabayı yaptıracağım"

"Oooo, gayet güzel dua ediyormuşsun. İnşallah duan kabul olur, beni sıkıntıdan kurtarmış olursun."

Günler, günleri, aylar ayları kovaladı. Yine gel zaman git zaman, tekrar karşılaştığımızda sordum;

"Para gelmedi mi hala"

Şaşkınlıkla, "Ne parası"

"Hani," dedim, "benim evin önünden geçerken arabanın dökülmüş kaportasını görüyordun yüreğin yanıyordu. Allah'a sürekli, 'Bana bol miktarda para verirsen, şu arabayı yaptıracağım' diye samimiyetle dua ediyordun...

İşte o para, gelmedi mi"

Gülerek,

"Haaa o mu, yok daha gelmedi."