Gerçekten alışıyoruz... Soykırıma... Soysuzlara... Suskunluğa... Savrulmaya... Sorumsuzluğa... Sağırlaşmaya...

Alıştıkça aşağılanıyoruz, alçalıyoruz, acizleşiyoruz... Açlıktan, soğuktan ölen Gazzeli sabileri göremiyoruz... Sadece izliyoruz ve üzülüyoruz ama bir şey yapmıyoruz. Üzülen çok, nedense harekete geçmiyoruz... Vicdan, insaf, insanlık, iyilik nerede diye sormuyoruz... İnsanlık enkaz altında kaldı... Gazze'nin enkazı insanlığın inkırazı oldu.

Gazze'nin enkazı altında kalan sadece Gazze'nin evlatları değil... Onurumuz, haysiyetimiz, vicdanımız nerede

Gazze aynasında kendimiz ile yüzleşebiliyor muyuz O aynaya bakan kendine dair mutlaka bir şey görür... Kimi korkusunu... Kimi öfkesini... Kimi utancını... Kimi ikiyüzlülüğünü... Kimi acziyetini...

Gazze'yi çok beklettik, yetmedi sonrasında unuttuk... Fakat bilelim ki, Gazze ölmedi... Ölen kardeşliktir, vefadır, vicdandır...

Soysuzların soykırımı sistematik devam ederken, nerede yeryüzünün soyluları

İşgalcilerin bu barbarlığı karşısında kanımız donmuyorsa, ruhumuz sızlamıyorsa, yüreğimiz parçalanmıyorsa varın akıbetimizin ne olacağını hesap edin...

Bu vahşet, bu şiddet sadece bir coğrafyanın, bir halkın, bir inancın meselesi olmaktan çıkmıştır... Tüm insanlığın varlık sorununa dönüşmüştür...

Artık hayıflanmanın, hüzünlenmenin sırası değil... Kelimelerin hükmü bitti... Soykırım küreselleşti... Ve de kanıksandı.

Bu hengâmede Gazze'nin çağrısını, çığlığını duyuyor muyuz

Yoksa çok mu meşgulüz

Gazabımızı, gayzımızı, öfkemizi ne güne saklıyoruz İmanın en zayıf boyutunu izhar ve ispat etmeyecek miyiz

Geliniz Gazze olalım... Gazze kesilelim...

Gazze can çekişirken, canımızın istediği gibi yaşayamayız ki!

Gündelik haberlerin sıradan bir haberi olmaktan başka Gazze'den geriye ne kaldı

Yerle bir edilmiş bir yurt, yerinden edilmiş bir halk, ömür boyu süren bir elem ve acı... Daha ne olmasını bekliyoruz

Çağdaş dünya çamurda çırpınan Gazzeli çocukları görmüyorsa topyekûn çamurlaşan bir dünyada batıyoruz demektir...

Bu sarsıcı çığlık yüreklerde makes bulmuyorsa, vicdanın son kırıntıları da kurumuş olmuyor mu

Arşı alayı titreten Gazze'nin feryadı karşısında kılımız kıpırdamıyorsa insanlıktan istifa etmiş olmuyor muyuz

Konu sadece Gazze'nin yoksulluğu değil, vicdan yoksunluğu ve insaniyetin yok oluşudur...

Soğuktan titreyen çocuklarını yüreği ile ısıtmaya çalışan Gazzeli anneler... Gözlerinin önünde günden güne mum gibi eriyen iskelet bebekler... Çamurlu suların içinde morarmış çıplak ayaklar... Parçalanmış hayatların üzerine sel ve soğuk yağıyor... Ne diyelim Batsın bu dünya!