Çin'in Shenzhen şehrinde ABD, Çin, Rusya liderleri bir araya geldi. Bu buluşma resmî olarak tarihte ilk kez gerçekleşti. Zirve öncesi bu buluşmaya birçok anlam yüklendi.
Öncelikli olarak da İkinci Dünya Savaşı sonrası Kırım'ın Yalta şehrinde gerçekleşen Yalta Konferansı ile benzerlik kurulmaya çalışıldı. Bu çaba, özellikle yeni bir dünya düzeni kuruluşuna dair atılan adım olarak öne çıktı. 4-11 Şubat 1945 tarihlerinde Yalta'da bir araya gelen; İngiltere Başbakanı Winston, Amerikan Başkanı Fraklin D. Roosewelt ve Sovyetler Birliği lideri Josef Stalin, İkinci Dünya Savaşı'nın galipleri olarak yeni dünya düzeninin çerçevesini belirlediler.
Nitekim bu buluşma sonrası Birleşmiş Milletler (BM) kuruldu. İkinci Dünya Savaşı sonrasının galipleri yeni kurulan BM'nin kurumsal yapısında kendilerine ayrıcalık sağlayan bir mekanizmayı oluşturdular. Bu mekanizmaya göre BM Güvenlik Konseyi'nin beş daimi üyesi olacak ve bu üyelerden herhangi birinin evet demediği hiçbir karar yürürlüğe girmeyecekti. Bu yüzdendir ki; dünya barışını ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olan ve bu işlev ile de küresel çatı niteliğinde olan BM, bugüne değin bu işlevini yerine getirememiştir. Zalimlere karşı mazlumları koruyup kollayabildiği mekanizma olmaktan çok uzaktır. Bu nedenledir ki, Cumhurbaşkanı Erdoğan BM Güvenlik Konseyi yapısının adaletsizliğine işaret ederek, "dünya beşten büyüktür" mottosunu ısrarla, her fırsatta ortaya koymaktadır.
Birleşmiş Milletler'in kuruluşunun yanı sıra Yalta Konferansı sonrasında dünya iki kutuplu siyasal sisteme yönelmiş, batı ve doğu blokları olarak başta askeri güvenlik alanında olmak üzere ekonomik alanda da iki blok birbirine simetri oluşturacak düzeyde kurumlar oluşturmuştur . NATO-Varşova Paktı, AET -Komedon gibi kurumlar iki kutuplu siyasal sistemin ürünleri olmuştur.
Günümüzde gerçekleşen üçlü zirvenin Yalta buluşması sonrası oluşan içerikle benzerliği yoktur. Her şeyden önce ABD, Çin ve Rusya liderlerinin bir araya geldiği buluşmadan yeni bir dünya düzeninin oluşumuna dair herhangi bir adım atılmamıştır. Esasen atılması da beklenemez. Zira bu üç aktör, yeryüzünün beklediği büyük değişim ve dönüşüme yönelik yeni bir düzen arayışının gereğini yapmaya muktedir değildirler.
Üç aktörün bir araya gelişinin temel gayesi, dünyaya yeni bir düzen dayatmak değil, birbirleriyle olan rekabetin sınırlarını ve içeriğini belirleyebilme çabasıdır. Bunu yaparken, güçlerini dünyaya sergilemekten de geri durmamışlardır. Nükleer konusunu ele almaları bu refleksin dışa vurumudur.

4