Yıllarca "Çocuğunu anla, duygusunu kabul et" denildi. Şimdi ise dünya başka bir yere savruluyor: "Bırak sonuçlarını yaşasın"

Uzmanlar bunun bir çöküş değil, yanlış anlaşılmanın sonucu olduğunu söylüyor. Ama gerçek şu ki, annebabalar iki uç arasında sıkışmış durumda

Çocukken hayalini kurdukları her şeyi kendi çocuklarına yaşatmak isterken yorgun düştüler ve "travmasız, mükemmel çocuk" çabasının en çok kendilerini tükettiğini gördüler

Modern ebeveynlik anne-babaları yordu. Aileler sadece çocuklarının hayatını yaşar oldu. Aradan kendi hayatları, istekleri ve hayalleri çekildi. Bu da ortaya mutsuz ama hep koşturan, yorgun annebabalar çıkardı. Yorulan sadece bedenleri de değil, zihinsel ve duygusal olarak da yorgunlar!
Peki, bu denli yorgunluğu doğuran ne oldu "Çocukken sahip olmak istedikleri ebeveyni kendileri olmak istediler. Çocukken gidemedikleri kurslara, spor salonlarına çocukları gitsin diye uğraştılar. Büyüdüklerinde kendilerinde eksik olarak gördükleri her şeyi çocuklarıyla tamamlamak istediler. Belki de "Şunlara sahip olsaydım mükemmel biri olurdum" tespitleriyle mükemmel o kişiyi çocuklarında oluşturmak istediler.
Düşündüklerinde üzüldükleri hatıralar çocuklarında olmasın diye çaba gösterdiler. İşittikleri azarları çocukları işitmesin diye sustular. Travmasız birey yetiştirme arzuları onları travmayla dolu yetişkinler olmaya itti. Zaman, modern ebeveynliğin de ortaya mükemmel çocuklar çıkarmadığı gibi sağlıklı anne-babaları da yorduğunu gösterdi. "İyi anne-baba olamama" endişesiyle dolu milyonlarca yetişkin çıkardı ortaya. Bu yorgunluk ve baskıyla dağılan yuvalar bile oldu...

DENESİN VE GÖRSÜN ÇAĞI
Bu farkındalık artık yeni bir yönelişe götürdü dünyayı. "Denesin ve görsün ebeveynliği" Nerden çıktı şimdi bu garip anne-babalık diyebilirsiniz. Aslında çok değil biraz da Y ve Z kuşağının anne-babaları da böyle yaşıyordu. "Çocuk yaptığı davranışın sonucunu yaşayarak öğrensin" mantığı tekrar anne-babalık lügatine giriş yaptı.
Yani mesele artık sadece "anlamak" değil, biraz da geri çekilmek. Sürekli açıklamak, ikna etmek, peşinden koşmak yerine, bazen hayatın küçük sonuçlarına izin vermek. Montunu almak istemiyorsa biraz üşümesi, oyuncağını toplamıyorsa bir süre onunla oynayamaması gibi... Büyük riskler değil, ama küçük dersler.
Bu yaklaşımı savunanlar şunu söylüyor: Çocuklar en iyi deneyimleyerek öğrenir. Sürekli müdahale edildiğinde değil, kendi seçimlerinin sonucunu gördüğünde. Ama işin dikkat çeken tarafı şu: Bu aslında bambaşka bir yöntem değil. Daha çok, nazik ebeveynliğe duyulan yorgunluğun bir tepkisi gibi. Sürekli sabırlı olmaya çalışmaktan yorulan, her duyguyu yönetmeye çalışan ebeveynler için bir "nefes alma alanı."
Yine de uzmanlar burada ince bir çizgiye dikkat çekiyor. Çocuğun sonuç yaşamasıyla yalnız bırakılması aynı şey değil. Yani "yap, gör" deyip tamamen geri çekilmek değil; yanında durarak, ama müdahale etmeden izlemek.
Belki de bugünün ebeveynlik meselesi tam olarak bu: Ne tamamen kontrol etmek, ne de tamamen bırakmak. Sadece biraz geri çekilip, hayatın küçük derslerine izin vermek.

YENİ DALGA: "BIRAK YAŞASIN, ÖĞRENSİN"
Tam da bu noktada yeni bir akım yükseliyor: Çocuğun yaptığı şeyin sonucunu yaşamasına izin vermek.
Mesela mont giymek istemiyorsa üşüsün. Yemeğini yemiyorsa aç kalsın (tabii güvenli sınırlar içinde). Çocuklar kararlarının sonuçlarını yaşayarak öğrenir.
Kulağa sert geliyor ama birçok ebeveyn için bu yaklaşım bir rahatlama. Çünkü sürekli açıklamak, ikna etmek, yönetmek zorunda kalmıyorsun.

İHMALE ASLA GELMEZ
Uzmanlar burada ciddi bir uyarı yapıyor. Çünkü bu yaklaşım da yanlış anlaşılmaya çok açık... Sorun bağımsızlık değil, duygusal yalnızlık riski.Yani çocuk sonuç yaşarken ebeveyn tamamen geri çekilirse, bu sefer çocuk kendini yalnız hissedebiliyor. "Yap, gör" demek kolay ama yanında durmamak başka bir sorun yaratıyor. Hatta bazı uzmanlar bu yeni yaklaşımın da aşırıya kaçtığında ihmal gibi algılanabileceğini söylüyor.