İlkokula başlayan çocukla ortaokula geçen çocuk arasında sadece birkaç yaş farkı yok. Bir zamanlar okuldan gelir gelmez her şeyi anlatan çocuk, artık "iyi geçti" deyip odasına çekilebiliyor. Anne-babalar çoğu zaman bu değişimi bir sorun gibi görüyor ama aslında çoğu zaman büyümenin sesi böyle çıkıyor. Çocuklar bu dönemde en çok sorgulanmaya değil, anlaşılmaya ihtiyaç duyuyor

Bir gün geliyor ve bir şeylerin değiştiğini hissediyorsunuz. Büyük bir olay olmuyor aslında. Kapılar sert çarpılmıyor, dramatik konuşmalar yaşanmıyor. Ama bir bakıyorsunuz, okuldan gelir gelmez çantasını yere atıp gününü anlatan çocuk gitmiş; yerine "İyi geçti" deyip odasına çekilen biri gelmiş.
İlk tepki genelde aynı oluyor:
Bir şeye mi kırıldı
Bir sorun mu var
Eskisi gibi neden anlatmıyor

Sonra insan farkında olmadan daha çok sormaya başlıyor:
Bugün ne yaptın
Kimlerle oturdun
Neden keyifsizsin
Bir şey mi oldu

Ve bazen o klasik cevap geliyor:
Bir şey yok.

İşte anne-babaların en zorlandığı yer tam da burası olabilir. Çünkü çocuk küçükken sorunları görmek kolaydır. Dizini yaralar, ağlar. Arkadaşıyla kavga eder, anlatır. Korkarsa gelir sarılır.
Ama ortaokula geçiş başka bir dönem.
Çocuk artık sadece sizin dünyanızın içinde yaşamıyor. Arkadaşları, kendi düşünceleri, kendine dair soruları büyümeye başlıyor. Bir zamanlar sizin söylediğiniz her şey çok önemliyken, şimdi arkadaşının söylediği bir cümle gününün yönünü değiştirebiliyor.
Ve dürüst olalım... Birçoğumuz bunu ilk başta yanlış yorumluyoruz. "Eskisi kadar bana düşkün değil." Oysa mesele çoğu zaman uzaklaşmak değil. Kendi alanını kurmaya çalışmak.
Çünkü büyümek biraz da şudur: İnsan sevdiği kişilerden uzaklaşmak istemez ama kendi sesini de duymaya ihtiyaç duyar. Bu yüzden bazı günler çocuk odasının kapısını kapatabilir. Bazı günler çok konuşurken bazı günler sessiz olabilir. Bir gün sarılmak isteyip ertesi gün "Anne, tamam" diyebilir.
Bunlar anne-babalar için kafa karıştırıcı olabilir. Ama belki de şunu hatırlamak gerekiyor: Bu dönem çocukların bizi daha az sevdiği dönem değil. Bizi yanında taşımayı farklı şekilde öğrendiği dönem. Biz hâlâ onun için güvenli limanız. Sadece artık elinden tutarak değil, biraz geriden yürüyerek eşlik etmemiz gerekiyor.

EVET, BUNU BİZ DE YAŞIYORUZ!
Eskiden okuldan gelir gelmez konuşuyordu, şimdi tek cevap: "İyi."
Sürekli aynı kıyafeti giymek istiyor.
Bir gün çok neşeli, ertesi gün çok sessiz.
Arkadaşlarının fikirleri bir anda çok önemli hale geldi.
"Ben çocuk değilim" cümlesini daha sık duymaya başladınız. Bunların hepsi tek başına bir sorun işareti olmak zorunda değil. Çoğu zaman değişimin küçük sinyalleri.

ANNE-BABALARIN EN SIK YAPTIĞI 5 ŞEY
Sessizliği hemen sorun sanmak
Sürekli soru yağmuruna tutmak
Arkadaşlarını küçümsemek
"Sen eskiden böyle değildin" demek
Duygularını küçümsemek