Okullar açıldı, çocukların çantaları yeniden doldu. Ama bu yıl sadece kitap ve defterler değil, anne babaların telefonları da okul gündemiyle dolup taşıyor. Ödevler, sınıf grupları, öğretmen mesajları, servis duyuruları, kurslar... Çocuğun okul hayatını takip edelim derken kendi hayatımızın içine okulu taşıdık. Veliler için okul uygulamalarını takip etmek, ayrı bir mesaiye döndü

Sabah çocuğu okula bırakıyoruz. Sonra telefon elimizden düşmüyor. "Yarın resim defteri getirilecek." "Cuma günü etkinlik var." "Servis 15 dakika geç çıkacak." "Ödev sisteme yüklendi." "Veliler, lütfen ankete katılın."
Bir de sınıf WhatsApp grubu var tabii. Bazen sabahın erken saatinde, bazen gece yatarken yeni bir mesaj düşüyor. Görmezden gelmeye çalışsanız da aklınız orada kalıyor. "Acaba önemli bir şey mi yazıldı" diye bakıyorsunuz.
Çocuğumuz okula başladı ama sanki biz de yeniden okula başladık. Üstelik bu yalnızca Türkiye'de yaşanan bir durum değil. ABD'de yeni eğitim yılının başlamasıyla birlikte anne babaların okul hayatını takip etmek için kullandığı uygulamaların ve iletişim kanallarının sayısı yeniden tartışılmaya başlandı. Ödev başka uygulamada, notlar başka yerde, öğretmen başka kanaldan yazıyor, servis ve spor faaliyetlerinin iletişimi başka bir platformdan yapılıyor. Anne babalar çocuklarının okul hayatından kopmamak için bütün bu kanalları takip etmeye çalışırken ortaya yeni bir yük çıkıyor: dijital okul mesaisi.

KİŞİSEL ASİSTAN ANNELER
Aslında hepimiz bunun küçük bir örneğini yaşıyoruz. Çocuğun okul çantasını kontrol ediyoruz. Yetmiyor, telefonunu da kontrol ediyoruz. Defterini açıyoruz, ardından okul uygulamasına giriyoruz. WhatsApp grubuna bakıyoruz. Öğretmenin mesajını okuyoruz. E-Okul'a giriyoruz. Sonra varsa kursun uygulamasına bakıyoruz.
Bir çocuğun okul hayatını takip etmek için bazen birkaç farklı ekran arasında dolaşmak gerekiyor.
Buradaki mesele teknolojinin kendisi değil. Teknoloji işleri kolaylaştırmak için hayatımızda. Bir duyurunun anında velilere ulaşması, ödevin kaybolmaması, öğretmenle iletişimin hızlanması elbette önemli. Sorun, çocuğun okuluyla ilgili bütün sorumluluğun yavaş yavaş anne babanın telefonuna taşınması.
Bir düşünün. Çocuğun ödevi var. Bildirim geliyor. Anne görüyor. Ertesi gün malzeme götürülecek. Anne not alıyor. Öğretmen bir duyuru yapıyor. Anne okuyor. Servis saati değişiyor. Anne takip ediyor. Sınav tarihi açıklanıyor. Anne takvime yazıyor. Çocuk bir süre sonra bütün bunların dışında kalabiliyor.

ÇOCUK KENDİ TAKİP ETMELİ
Belki de yeni dönemde çocuklara kazandırmamız gereken sorumluluklardan biri de şu: "Okulla ilgili işlerini sen takip et." İlkokul çağındaki bir çocuğun bütün sorumluluğu elbette ona bırakılamaz. Yaşına göre anne babanın desteği şart. Ama destek olmak, her şeyi onun yerine yapmak anlamına gelmiyor.
Örneğin küçük bir çocukla birlikte ertesi günün çantasını hazırlayabiliriz. Bir süre sonra "Yarın çantanda ne olması gerekiyor" diye sorabiliriz. Öğretmenin mesajını onunla birlikte okuyabiliriz. Sonra yavaş yavaş sorumluluğu ona bırakabiliriz. Çünkü hedefimiz çocuğun her şeyi hiç unutmaması değil. Unuttuğunda ne yapacağını öğrenmesi.

HER BİLDİRİME CEVAP VERMEK ZORUNDA DEĞİLİZ
Belki anne babaların da bu okul döneminde kendilerine koyması gereken küçük bir kural var: Her bildirime anında cevap vermek zorunda değiliz. Her ödevi hatırlatmak zorunda değiliz. Her eksik malzemeyi son dakika tamamlamak zorunda değiliz. Ve çocuğun okul hayatında onun yerine yaşamamız gerekmiyor.
Okullar çocuklar için açıldı. Bizim için değil. Anne babanın görevi çocuğun elinden tutmak. Ama çocuğun yerine yürümek değil. Belki bu yıl biraz da telefonu değil, çocuğu takip etmeyi deneyebiliriz.

YENİDEN OKULA BAŞLIYORUZ
İşte asıl soru burada başlıyor: Çocuğun okul hayatını takip etmek başka, onun okul hayatını onun yerine yönetmek başka.
Biz anne babalar bazen fark etmeden ikinci yolu seçiyoruz.
Çünkü çocuğumuzun ödevini unutmasını istemiyoruz. Malzemesini eksik götürmesini istemiyoruz.
Sınavını kaçırmasını istemiyoruz. Öğretmenin gözünde sorumsuz görünmesini istemiyoruz.
Derken çocuğun yapması gerekenleri biz hatırlamaya başlıyoruz.