İnsan zaten bu lafı duyarak büyüdüğünde özgüveni bir tık zedeleniyor. Baban annene araba kullandırtmıyor ya da kullandığında güvenmiyor, abin kız kardeşine güvenmiyor. Kadınsan çocuğun bile kullandığın arabaya güvenmiyor. Herkes emniyet kemerini sımsıkı takıyor; yetmezmiş gibi poposuyla koltuğa, ayaklarıyla halıya, elleriyle de tavan tutamaçlarına tutunarak kendi güvenliğini sağlamaya çalışıyor. Yani o an kaza olsa boş. O kadar sıkı tutunuyorlar ki Azrail gelse hayattan koparamaz onları.

Diyeceğim odur ki toplum bu cümleyle manipüle oluyor. Negatif bir şoförlük tarzı olduğunda direkt "Kadındır kesin." deniyor. O kadar alıştık ki normalleşti. Yalan olmasın, ben de bir yere park edemeyen birini gördüğümde "Kadındır kesin." diyorum. Genelde de kadın çıkıyor. Fakat acı tarafı şu: Muhtemelen ne zaman park edilecek olsa "Dur, ben park edeyim, sen park edemezsin." denilmesi kadınları bu hâle getiriyor.

Güvenilmemiş bir sürü kadın... Sanki erkekler anadan doğma park edebiliyorlar. Rahat rahat, çarpa çarpa, "Aslanım, sen yaparsın."larla profesyonelleşiyorlar. Erkekler daha soğukkanlı, daha az duygusal kabul ediliyor. Bunlar da avantaj sayılıyor. Ayrıca çarparlarsa onlara kızacak biri yok. Ama biz çarptığımızda beş ay boyunca "Yine arabayı mı çarptın", "Nasıl oldu" soruları... Zaten korkudan soğukkanlı davranamıyorsun. Panikle ne kadar araba park edebilirsin ki

Bu arada övünmek gibi olmasın; çoğu erkekten daha iyi araba kullanıyorum. ünkü mecburum. Hatlı bir dolmuş şoförü gibi sürekli yollardayım. Sabah akşam, yaz kış, paso yol. O yüzden iyi kullanmak zorundayım.