"Atatürk ölmedi, yüreğimde yaşıyor. Uygarlık savaşında bayrağı o taşıyor... Her gücü o aşıyor. Türklüğe güç veren devrimler senin! Yurduma çizdiğin aydın yol senin! Gençlik senin, sen gençliğinsin! Ölmedin, ölemezsin..."

Bu marşı çok severim. Her duyduğumda içim sızlar. Hem gururlanırım hem hüzünlenirim. ocukluğumun 10 Kasımları geri gelir.

"Biz küçükken her şey farklıydı" deyip duruyorum. Annelerimizin çocukluğunda daha da farklıymış. Koca ninelerimizin çocukluğunda bambaşka... Bu normal. Devirler, yüzyıllar, insanlar değişiyor. Her kuşak kendi zamanını yaşıyor.

Ama bazı şeyler değişmemeli. Bazı duyguların modası geçmemeli.

Canımız Atatürk'ümüzü kaybedeli 88 yıl oldu. O hüzün dolu 1938 yılı, Türkiye'nin en büyük acılarından biriyle son buldu. Ülke ağladı. Gözyaşları sel oldu, günlerce, aylarca yas tutuldu.

1938'in Kasım ayında yaşanan, pek bilinmeyen bir olay var. Atatürk'ün naaşını son kez görebilmek için Dolmabahçe Sarayı'na akın eden yüz bini aşkın insanın oluşturduğu kalabalıkta, 17 Kasım günü korkunç bir izdiham yaşanmış. Tam 11 insan hayatını kaybetmiş. Dönemin gazete kayıtlarına göre hayatını kaybedenler arasında gayrimüslim Türk vatandaşları ve bir Belçikalı da varmış. Bir lider düşünün; son kez önünden geçebilmek için yüz binlerin toplandığı, vedasının bile başka hayatlara mal olduğu bir insan... İşte bu acı olay, o günkü yasın büyüklüğünü tarihe kazımış.

Maalesef zaman öyle acımasız ki en büyük kederleri bile usul usul sıradanlaştırabiliyor.

Annemlerin zamanında anma törenleri, fener alayları, sokaklara taşan matem havası varmış. Benim çocukluğumda da 10 Kasım denildi mi bayraklar yarıya iner, saat 09.05'te insanlar hıçkıra hıçkıra ağlardı. Diken diken olan tüyler saatlerce ürperirdi.

ocuk olmamıza rağmen hüznü bilirdik. Acının özünün uzun uzun anlatılmasına gerek yoktu. Büyüklerimizin yüzüne bakmamız yeterdi. Bunlar bilinen ve yaşanmışlıktan miras kalan duygulardı.

Artık 10 Kasım'da eskisi gibi yas tutulmuyor. Hayatın hızı, hatırlamanın önüne geçiyor. Birkaç fotoğraf, birkaç güzel söz, ardından kaldığımız yerden devam. Hâlbuki bazı günler, hayatın akışını değiştirmeyi hak eder.

10 Kasım, benim ülkem için kışın en soğuk günü. Takvim ne söylerse söylesin, o sabah güneş eksik doğuyor. Bir milletin kalbinde hiç kapanmayan yaranın yeniden sızladığı zaman.