Toplumları ayakta tutan görünmez duygular vardır; yoklukları hissedilir. Mesela birlik ve beraberlik... İnsanları bir araya getiren, milletleri tarih sahnesinde kalıcı kılan bir değerdir. Aynı hedefe bakabilmek, zor zamanlarda yan yana durabilmek; milletleri toplumsal kazanımlara taşır.

Birlik dediğimiz şey; farklılıklar içinde ortak bir zeminde buluşabilmektir. Birbirine saygıyla yaklaşmak, bağ kurmayı tercih etmektir. Ayrışmanın bu kadar kolay, küslüğün yoğun olduğu bu çağda en büyük maharet, bir arada kalabilmektir.

Bu duygunun en güçlü şekilde hissedildiği vatan sevgisi, bence en tutunulası birlik ve beraberlik şeklidir. Vatanımız; atamız, ninemiz, çocukluğumuz, hatıralarımızdır. Kültürümüzdür; geçmişten geleceğe uzanan tarihimizdir. Bugünümüzdür. Uğruna bedel ödenmiş, emek verilmiş, fedakârlık yapılmış bir yuvadır ve çok kıymetlidir.

Bunu, en güçlü sembolümüz olan bayrağımız takip eder. Dalgalandığı yere umut taşır, güven yayar. En mutlu anlarımızda da en zor günlerimizde de hep oradadır. Birlik duygusunu tek bakışta hatırlatan yüce bir işarettir. Şairlerin dizelerine ilham olması asaletindendir. Yazılara tekrar tekrar konu olması ise her şeyi anlatır.

Birlik ve beraberliğin gerçek anlamını zor zamanlarda anlarız. Afet günlerinde, acının en ağır olduğu anlarda... Üç yıl önce yaşadığımız büyük depremler bunun en somut örneğiydi. O günlerde kimse kimseye kimliğini, düşüncesini sormadı. Herkes elinde ne varsa paylaştı. Enkazdan çıkarılan canlar bayramımız olurken, kaybedilen hayatlar yasa boğmuştu bizi. Acıyı paylaştık, umuda tutunduk.

Dayanışma ruhu, insanı insan yapan bir özelliktir. Yaraları sarar, acıları hafifletir. Omuz omuza durmanın, birlikte hareket etmenin ne kadar hayati olduğunu gösterir.

Bugün yapılması gereken şey; bu kıymetli birlik duygusunu sadece kriz anlarına saklamamak, gündelik hayata taşımaktır. Birbirini destekleyen tuğlalar gibi durup beton gibi olabilmek... İlişkilerimizi güçlendirmek, aramızdaki bağı canlı tutmak... Aramızdaki bağ canlı kalırsa köklerimiz sağlamlaşır, değerlenir.