Estetik işlem yaptırmak günümüzde çok yaygınlaştı ama bunu açıkça konuşmak hâlâ tam normalleşmedi.

Herkes yaptırıyor ama kimse yaptırmıyormuş gibi davranıyor.

Aslında mesele estetik değil. Mesele, estetik yaptıranı yargılayanlar.

★★★

Toplumda doğal görünmek ya da doğuştan güzel olmak daha değerli kabul edildiğinden kadınlar genellikle estetik yaptırdıklarını saklıyorlar.

ünkü hiçbir şey yaptırmadan böyleyim algısı daha fazla takdir görüyor. Bu da gerçeğin açıkça söylenmesini zorlaştırıyor.

Oysa estetik, ölçülü olduğu sürece kişisel bakımın bir parçası olarak görülebilir.

Kişi küçük dokunuşlarla kendini daha iyi hissediyorsa, bu doğrudan kendi yaşam kalitesiyle ilgili bir tercih olur.

Sorun, bu sınırın kaybolduğu noktada başlıyor. Bazı durumlarda estetik, ihtiyaçtan çok takıntıya dönüşüyor. Kişi aynaya baktığında artık kendini değil, sürekli düzeltilmesi gereken bir görüntü görüyor. Bu da hiçbir zaman bitmeyen bir memnuniyetsizlik yaratıyor.

★★★

Bu yüzden konu estetik yaptırmak ya da yaptırmamak değil. Asıl mesele, kişinin bunu neden yaptığı.

Kendini iyi hissetmek için mi, yoksa başkalarının beklentisine karşılık vermek için mi. Eğer kararın merkezinde kişinin kendi memnuniyeti varsa, bu bir tercihtir. Ama dışarıdan gelen baskı belirleyiciyse, o noktada yapılan şey psikolojik bir soruna işaret eder.

Yine de çoğu kişi estetik yaptırdığını söyleyip söylememe konusunda bir tereddüt yaşıyor.

Aslında bu bir dürüstlük meselesi de değil. İnsan kendine ait bir konuyu isterse paylaşır istemezse paylaşmaz. Bu da tamamen kişisel bir seçim.

★★★

İşin komik tarafı en çok eleştirenler de en dikkatli bakanlar. Kim ne yaptırmış, nerede yaptırmış, nasıl yaptırmış, hepsini takip ederler. Ama konu açılınca bir anda doğallık savunucusu kesiliyorlar.

Bir de estetik yaptıranı küçümsemek, karşı tarafta garip bir üstünlük hissi yaratıyor. Sanki hiçbir şey yaptırmamak bir erdem, yaptırmak bir kusur gibi.